ะลึง “พวกมันมาจากที่แห่งใด?”
“ข้าไม่ทราบขอรับ”
เมื่อหลินมู่อวี่มองไปทางประตูเมือง เขารู้สึกปวดร้าวดั่งลูกศรนับหมื่นแทงทะลุหัวใจ “แม่ทัพตู้ไห่…เสียชีวิตแล้ว แม่ทัพเทพอันดับหนึ่งแห่งจักรวรรดิจากไปแล้ว…”
“อาจไม่เป็นเช่นนั้น”
หมินจ้านกล่าว “แม่ทัพตู้ไห่มีพลังขอบเขตปราชญ์ บางทีเขาอาจฝ่าวงล้อมออกมาได้…”
“ไม่ขอรับ”
หลินมู่อวี่ยืนขึ้นพร้อมวางมือเปื้อนเลือดบนกำแพง เมื่อมองออกไปนอกเมือง…พบว่าการต่อสู้ใกล้สิ้นสุดลงแล้ว กองทหารหยางเว่ยทั้งสองหมื่นนายถูกกองทัพสัตว์อสูรกวาดล้างจนสิ้น ทว่าฝ่ายศัตรูกลับสูญเสียไปเพียงสองพันตัวเท่านั้น
เสียงกลองสงครามค่อยๆ หยุดลง สัตว์อสูรบางตนกำลังกัดกินซากทหาร ขณะที่บางตนยึดชุดเกราะและอาวุธ
หนึ่งในสัตว์ประหลาดเดินเข้าอย่างเชื่องช้า มันคือตัวจ่าฝูงที่ถือหัวชุ่มเลือดในมือ สัตว์ร้ายพลันยกหัวนั้นขึ้นเมื่อมาถึงใต้เมือง…นั่นคือหัวของตู้ไห่!
หมินยวี่หลินอดไม่ได้ที่จะหลับตาและเบือนหน้าหนี ขณะที่ร่างกายสั่นเทิ้ม
“ไอ้ปีศาจพวกนี้…”
ฉินเหยียนกัดฟันแน่น “พวกมันสังหารท่านแม่ทัพตู้ไห่…ไอ้สารเลว…”
ขณะเดียวกันทหารนายหนึ่งรีบวิ่งเข้ามารายงาน “ท่านเซินเว่ยโหว พวกสัตว์อสูรปรากฏตัวทางทิศใต้ ตะวันออก และตะวันตกของเมือง พวกเราถูกปิดล้อมแล้วขอรับ!”
หมินยวี่หลินตัวสั่นเล็กน้อยและเอ่ยถาม “พวกมันมีจำนวนเท่าใด…”
“มากกว่าห้าหมื่นตัวขอรับ”
“อืม รอดูท่าทีมันก่อน”
“ขอรับ!”
…
หมินยวี่หลินหน้าตามั
