งคนเจาะเข้าสู่องค์พระ กลายเป็นอวัยวะภายใน
บางคนปีนขึ้นพระพักตร์กลายเป็นอวัยวะทั้งห้าของพระพุทธรูป
“สวรรค์…” เซียวซานมิอาจทน มองแล้วต้องปิดตาลง ส่วนลวี่หยางกับจงกวงก็ขมวดคิ้วแน่นเช่นเดียวกัน
กองเนื้อเลือดที่สุมทับในยามนั้นประสานเข้าหากัน กลายเป็นภาพที่กระแทกใจยิ่งนัก ที่น่าสะพรึงยิ่งกว่านั้น ท้ายที่สุดกลับมีรูปทรงขึ้นมาจริง
“อมิตาภพุทธ!”
เสียงสวดอันขรึมขลังดังก้อง เห็นพระพุทธรูปที่อาศัยผู้คนนับไม่ถ้วนกองสุมเป็นริมฝีปาก ค่อย ๆ เปิดปิด ปล่อยเสียงออกมาประหนึ่งหมื่นแสนคนขานรับพร้อมกัน
พริบตาต่อมา เนื้อเลือดก็เริ่มละลาย
ภาพพิลึกน่าสะพรึงทั้งหมดพลันสลายหายไป ผู้ที่สอดร่างเข้าไปในองค์พระถูกกลืนรวมเข้าไป แต่พระพุทธรูปยังคงเป็นสภาพชำรุดปรักหักพังดังเดิม
จนถึงยามนั้นเอง ลวี่หยางจึงเห็นชัด ใต้พระพุทธรูป มีสามเณรร่างเล็กปากแดงฟันขาวยืนอยู่ รูปลักษณ์คล้ายกว่างหมิงที่ลวี่หยางคุ้นเคย ทว่าแตกต่างจากชาติก่อนโดยสิ้นเชิง ครานี้กว่างหมิงไม่เหลือแม้เงาแห่งวันวาน วาจากิริยาล้วนกลายเป็นอีกคนหนึ่งไปแล้ว
“ยังไม่พอ”
เสียงทอดถอนดังแผ่วออกมาจากภาพ ก่อนจะดับวูบ เผยให้เห็นใบหน้าเซียวซานที่ตื่นกลัวจนมิอาจปิดบังได้ “ขอได้โปรดฝ่าบาททรงวินิจฉัยโดยเร็ว”
“เวลานี้สถานที่ที่ขาดการติดต่อเพิ่มมากขึ้นทุกที”“สิบเมืองชายแดนล้วนเป็นเช่นนี้ ตอนแรกแจ้งเหตุรีบด่วน ขอทัพช่วยเสริม แต่ถัดมากลับบอกว่าไม่มีสิ่งใด คล้ายคลึงเช่นนี้มีอี
