บทที่ 522 วิชามรรคผลที่แท้จริง เคลื่อนย้ายตำแหน่งคันหลี(น้ำ ไฟ)
แม้ความคิด“ระเบิดสู้กับพระผู้เป็นเจ้า”จะล่อตาล่อใจอย่างรุนแรง ทว่าลวี่หยางยังคงสูดลมหายใจลึก บังคับข่มความคิดอันอันตรายบ้าบิ่นนี้ลงไป
หาใช่เพราะเสียดายไม่อยากทำ แต่เพราะยังไม่ถึงเวลา
‘เราหารู้สภาพดินแดนสุขาวเจียงซีในยามนี้เลย รู้เพียงว่าพระผู้เป็นเจ้าประทานพลัง เสริมบารมีแก่ศิษย์พุทธะ แต่ไม่รู้ว่าลงมือประทานตรงส่วนใด’
รู้เขารู้เรา จึงรบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง
หากบุ่มบ่ามแสร้งถือครองโอสถทองคำไปก่อน แล้วอีกฝ่ายบังเอิญมีหนทางรับมือ ยื้อเวลาจนพ้นกำหนดแสร้งครองขึ้นมาเล่า จะมิกลายเป็นความวิบัติหรือ
‘ไม่ต้องเร่ง ใช้ความไม่เปลี่ยน รับมือความเปลี่ยนแปลงทั้งปวง’
คิดถึงตรงนี้ ลวี่หยางก็กวาดความคิดเรียบชัด เข้าใจว่าในสภาพการณ์นี้ ตนมิจำเป็นต้องเป็นฝ่ายออกศึก พระผู้เป็นเจ้าเองต่างหากที่จะต้องยื่นมือเข้ามาหา
‘สิ่งเร่งด่วนที่สุด ก็ยังคงเป็นตัวข้าเอง’
เหล็กจะคม ต้องตีให้แกร่งจากตน
คิดถึงตรงนี้ ลวี่หยางกลับหัวเราะเบา ๆ ตัดสินใจไม่ใส่ใจต่อพระวรกายทองคำในทะเลเมฆาทางตะวันตกอีก ก้าวลงจากแท่นบรรทมมังกรทันที
“ปรากฏการณ์ประหลาดเมื่อครู่ เกี่ยวข้องกับท่านหรือไม่?”
ลวี่หยางหันมองไปตามเสียง ตรงมุมแท่นบรรทม เห็นพระอัครมเหสีเซียวเซียวกำชายผ้าห่มไว้แน่น เอ่ยเบา ๆ ว่า:“เจียงซีเผยพุทธธรรม ดูท่า…ท่านมิใช่อวตารของพระผู้เป็นเจ้าจริง ๆ”
“อย่างไร กลัวรึ?”
ส
