บทที่ 521 ลงมือ อย่าได้ขลาดกลัว!
แสงทองฉายระยิบระยับทั่วฟ้าดิน เมฆมงคลผุดพลุ่งเป็นดอก ดั่งสายธารโปรยฝนหลากสีสันหล่นลงมา สุดท้ายก่อร่างเป็นแดนสุขาวดีอันกว้างใหญ่โอ่อ่า มีพระพุทธองค์นั่งขัดสมาธิอยู่กลางนั้น
“ตึงงง!”
เสียงระฆังกังวานดังขึ้นจากส่วนลึกที่สุดของแดนสุขาวดี ทว่ามีเพียงลวี่หยางผู้เดียวที่ได้ยิน แม้กระทั่งพระอัครมเหสีเซียวที่เอนกายอยู่เคียงข้างกลับไม่รู้สึกสิ่งใด
ในห้วงเลือนราง พระวรกายทองคำในทะเลเมฆาองค์นั้นกำลังมองมายังทิศทางของเขาจากระยะไกลนับพันภูเขาหมื่นสายน้ำ สิ่งที่สร้างร่างกายของพระองค์คือพระภิกษุที่หนาแน่นไร้สิ้นสุด ขณะนี้ต่างทำสีหน้าเดียวกัน เคลื่อนไหวเหมือนกัน และเปล่งเสียงเดียวกัน
“อามิตาภพุทธ ”
พระนามก้องสะท้อน ดั่งฆ้อนมหึมากระแทกลงบนกระหม่อมของลวี่หยาง ทว่าเขากลับยืนนิ่งอยู่ ณ ที่เดิม สีหน้ามิได้สั่นคลอนแม้แต่น้อย
“ข้อห้ามห้าพันปีแม้จะมีพิษ แต่กลับเป็นวาสนาอันยิ่งใหญ่โดยแท้จริง”
ตั้งแต่เมื่อห้าพันปีก่อน หลังจากมหันตภัยพันปีครั้งสุดท้าย ผ่านมาจนถึงปัจจุบัน เวลาสามพันปีได้สูญหายไปอย่างลึกลับ สงสัยว่าถูกพระผู้เป็นเจ้าตัดทอนออกไป
เหตุใดพระผู้เป็นเจ้าจึงต้องทำเช่นนั้น?
สามพันปีที่สูญหาย…มันอยู่ที่ใดกันแน่?
“พระผู้เป็นเจ้ามิอาจทำเรื่องที่เหนื่อยเปล่าโดยไร้ผลตอบแทนได้ การลงแรงยิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้ ย่อมมีความสำคัญสูงสุด กระทั่งอาจจะเกี่ยวข้องกับความลับแห่งการกำเนิดดวงจิต
