ทารกวิญญาณของพระองค์！”
หากมิใช่เช่นนั้น เหตุใดพระผู้เป็นเจ้าจึงต้องระแวดระวังถึงเพียงนี้ต่อผู้ที่แตะต้องข้อห้ามนี้?
เห็นได้ชัดว่า ข้อห้ามนี้อาจยังมิได้เข้าถึงแก่นลับของพระผู้เป็นเจ้าโดยตรง แต่ก็เป็นกุญแจสำคัญที่จะไขไปสู่ความลับนั้นได้
สำหรับผู้บรรลุเพียงระดับวางรากฐาน ความรู้นี้คือพิษร้าย
แต่สำหรับเจินจวินโอสถทองคำแล้ว มันกลับเป็นโอกาสยิ่งใหญ่หาที่เปรียบมิได้ เพราะนั่นคือเส้นทางก้าวสู่วิถีก่อกำเนิด เส้นทางที่เจินจวินนับไม่ถ้วนแสวงหาก็ยังไม่อาจค้นพบ!
ครั้นคิดถึงตรงนี้ ลวี่หยางก็ฉุกใจไตร่ตรองถึงอีกปัญหาหนึ่งทันที
“ข้อห้ามที่ข้าเพิ่งค้นพบเมื่อครู่ ความรู้ส่วนนั้น…อั้งเซียวก็ชัดเจนว่ารู้ มิฉะนั้นคงใช้มาลวงข้าไม่ได้ แต่เหตุใดเขาจึงไม่เป็นอันใด?”
ร่างแท้ของอั้งเซียวอยู่ห่างไกล ณ ยมโลก มิอาจแทรกแซงโลกปัจจุบันได้
เพียงเศษเสี้ยวจิตเทวะ ก็ทำได้มากที่สุดแค่พึ่งพาอุปสรรคแห่งญาณรู้พอให้เอาตัวรอด ทว่าพลังยังมิพอเสียด้วยซ้ำ ขนาดตัวเขาเองยังไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ แล้วอีกฝ่ายมีสิทธิ์ใดเล่า?
แตกต่างกันตรงไหน?
อีกทั้ง…เจินเหรินบรรพกาลมู่ฉางเซิงข้อห้ามห้าพันปี แม้เจินจวินโอสถทองคำก็น้อยนักที่จะรับรู้ แต่เหตุใดเขากลับรู้ได้?
สายฟ้าแลบวาบในห้วงคิด ลวี่หยางก็ตระหนักขึ้นโดยฉับพลัน
“คือแดนลับหลอมวิชา！”
“ใช่แล้ว…เหตุผลที่แท้จริง เป็นเพราะแดนลับที่บรรพชนแห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์สร้างขึ้นนั้นเอง เกรงว่าหากอยู่ภายในแ
