ง “มากันกี่คนแล้วนำสิ่งใดมาให้ข้า?”
“มาคนเดียวขอรับ ส่วนเรื่องของขวัญข้าไม่ทราบขอรับ”
“ให้เข้ามาได้”
“ขอรับ!”
ท่ามกลางสายฝน ชายผู้หนึ่งสวมชุดคุ้นตาควบม้ามาพร้อมกล่องสีดำในมือ เมื่อถึงกำแพงเมืองชายผู้นั้นวางกล่องไว้บนพื้นก่อนเงยหน้ามองหมินยวี่หลินพลันยิ้ม ใบหน้าอันหล่อเหลาเต็มไปด้วยความดูถูก และไม่นานก็ควบม้าจากไป
“สิ่งใดอยู่ในกล่องกัน? กองทัพเทียนฉงส่งทหารสิบนายไปตามจับมันมา!”
“ขอรับ!”
หัวหน้าหน่วยคนหนึ่งเดินไปที่กล่องก่อนจะเปิดมันออก ทันทีที่เห็นสิ่งที่อยู่ข้างในเขารีบผละร่างหนีด้วยความสั่นกลัว “ท…ท่านเซินเว่ยโหว…มันคือ…”
“มันคือสิ่งใดก็ว่ามาสิ!” หมินยวี่หลินตะคอกสั่ง
หัวหน้าหน่วยตอบเสียงสั่น “มันคือท่านเช่อเถี่ยเฟิง…!”
“หมายความว่าอย่างไร?!”
หมินยวี่หลินตกตะลึงรีบกระโดดลงกำแพงเมืองพร้อมปราณยุทธ์ที่แผ่ออกมาจากร่าง เขารุดไปที่กล่องก่อนจะพบว่ามันคือหัวของเช่อเถี่ยฟางจริงๆ
“จบ…จบสิ้น…” หมินยวี่หลินผงะถอยหลัง “ทหารราบเกราะหนักพ่ายแล้ว…”
“ท่านพ่อ!”
หมินจ้านรีบวิ่งเข้าไปประคอง “ท่านพ่อเป็นอะไรหรือไม่ขอรับ?”
“ข้าไม่เป็นไร”
หมินยวี่หลินยกกล่องขึ้นพลันกล่าว “ข้าประมาทเกินไป…รีบสั่งให้ทหารปิดเมืองตงฉวงห้ามใครเข้าออก ข้าอยากรู้ว่าใครทำกับทหารราบเกราะหนักเยี่ยงนี้!”
“ขอรับ!”
ทันทีที่เสียงกลองรบดังลั่นทหารก็รีบปิดประตูตามคำสั่ง
หมินยวี่หลินถือกล่องเดินเข้าเมือง เขามองหน้าหลินมู่อวี่อยู่ครู่หนึ
