มกลางพื้นที่กันดาร…มีเกวียนเสบียงหลายร้อยเล่มถูกไฟไหม้ พร้อมทหารคุ้มกันนอนเกลื่อนกลาดบนพื้น
หลินมู่อวี่ลงจากม้าและตรวจสอบบาดแผลของผู้ตาย บางรายถูกเฉือนคอ บางรายถูกตัดแขน บางรายถูกกินไปครึ่งตัวพร้อมเลือดสีแดงไหลลงโคลนทั่วบริเวณ
“ดูเหมือนว่าจะถูกโจมตีโดยสัตว์ป่า” ฉินเหยียนกล่าว
หลินมู่อวี่ส่ายหัว “ไม่ หากเป็นสัตว์ป่า เกวียนเหล่านี้จะไม่ถูกเผา นี่เป็นฝีมือของคน…และเป็นคนที่โหดเหี้ยมดั่งสัตว์ร้ายจึงสามารถทำสิ่งนี้ได้”
เฉินฮั่นกล่าว “ท่านผู้นำ นี่เป็นฝีมือของจักรวรรดิอี้เหอหรือไม่?”
“คงไม่ใช่ คนจากจักรวรรดิอี้เหอเพียงต้องการเข่นฆ่า แต่ไม่กินคนอย่างแน่นอน”
“หรือจะเป็นสัตว์ร้ายที่พวกมันเลี้ยง?”
“คงไม่ใช่ การทำให้สัตว์ร้ายเชื่องไม่ได้ง่ายถึงเพียงนั้น อีกทั้ง…” หลินมู่อวี่กวาดตามองรอบบริเวณในความมืด ทันใดนั้นทักษะชีพจรวิญญาณตรวจจับพลังงานผันผวนได้ หัวใจเขาเต้นรัวขณะที่กล่าว “มีบางอย่างกำลังมา”
“มันคือสิ่งใด?” ฉินเหยียนรีบถือหอกขวางหน้าหลินมู่อวี่
“ไม่…มันหายไปแล้ว…” ทักษะชีพจรวิญญาณสัมผัสได้ถึงพลังงานที่เคลื่อนตัวอย่างรวดเร็ว
หลินมู่อวี่รีบชักกระบี่วิญญาณมังกรออกมา “ข้าจะไล่ตามมันไป พวกเจ้ารออยู่ที่นี่!”
“พี่ใหญ่ ข้าจะไปด้วย” ฉินเหยียนกระซิบ
“ไม่ได้ อย่าออกจากภูเขาจนกว่าข้าจะกลับมา อาเหยียนและท่านเฉินฮั่นจงอยู่ที่นี่เพื่อคุ้มกันทุกคน”
“ขอรับ”
…
เสียงม้าศึกพ่นลมหายใจดังท่ามกลางความมืด ขณะเดี
