่างกายมนุษย์ คงมีเหตุผลเดียวคือน้ำเต้าทองไม่ชอบวิญญาณยุทธ์ของหมาป่าเพลิงและไม่ต้องการที่จะอยู่ร่วมกัน! ถ้าเป็นเช่นนี้จริง…หมายความว่าวิญญาณยุทธ์น้ำเต้านั้นผยอง!
…
หลินมู่อวี่ส่ายศีรษะพลางตรวจสอบร่างของปู้ไห่ และพบตราราชทูตใหญ่ของสำนักอัศวิน ชายผู้นี้เป็นราชทูตใหญ่อย่างนั้นหรือ? ดูเหมือนพวกสำนักอัศวินได้แผ่อำนาจเข้าแทรกซึมเมืองหลันเยี่ยนอีกแล้ว ถึงกระนั้นสิ่งแรกที่หลินมู่อวี่ต้องทำคือกลับไปหาฉินอิน!
หลินมู่อวี่เร่งฝีเท้า กระทั่งถึงนอกเมืองหลันเยี่ยนในตอนดึก
แม้กำแพงเมืองหลันเยี่ยนนั้นจะได้รับการบูรณะแล้ว ทว่าร่องรอยของสงครามครั้งแรกเมื่อปีสามปีก่อนยังคงหลงเหลืออยู่ หลินมู่อวี่เงยหน้ามองรอยเขม่าบนกำแพง
หลินมู่อวี่หวนนึกถึงสงครามอันโหดร้ายเมื่อสามปีก่อน ฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนพลีชีพอยู่นอกกำแพง ในขณะที่เจิ้งเซียงฆ่าตัวตายอยู่บนกำแพงเมืองแห่งนี้
หลินมู่อวี่ยืนเงียบด้วยความรู้สึกอาลัยระคนตื่นเต้น เขากำลังจะได้เจอหญิงสาวที่ถวิลหามาตลอด สามปีที่ผ่านมาฉินอินจะเป็นอย่างไรบ้าง?
ขณะที่หลินมู่อวี่เดินเข้าใกล้กำแพงเมือง เหล่าทหารต่างยกธนูเล็งไปที่เขา “เจ้ารู้หรือไม่ว่าเมืองหลันเยี่ยนห้ามคนเข้าออกยามวิกาล?”
หลินมู่อวี่เงยหน้าขึ้น ดูเหมือนคนเหล่านั้นจะจำเขาไม่ได้ “ผู้ใดเป็นหัวหน้าของเจ้า?”
“ข้าเอง!” ผู้บังคับการทหารรายหนึ่งมองหลินมู่อวี่ด้วยสายตาเหยียดหยาม “มีปัญหาอันใด? เจ้าไม่รู้หรือว่าข้าเป็นใคร?”
“ข้
