กองกำลังทหารเข้ามารุมล้อมมากขึ้นเรื่อยๆ
ปู่ไห่พลันกระโดดเตะหัวทหารกองทัพองครักษ์คนหนึ่งในพริบตา เขาหัวเราะและพูดว่า “เหอะ ที่นี่ช่างแออัดจนข้ารำคาญ บนภูเขาหลงหยานมีทหารสำนักอัศวินกว่าสามพันนาย หากต้องการสู้ ก็เสนอหน้าขึ้นไปให้ได้ ทว่าก็คงไม่ต่างจากไม้ซีกงัดไม้ซุง!”
“คิดจะหนีอย่างนั้นหรือ?!”
เว่ยโฉวขี่ม้าพร้อมถือคันธนูออกมาจากความมืด กลุ่มทหารมังกรผงาดติดตามอยู่ด้านหลัง รวมทั้งฉินเหยียนและเฟิงสี่ จากนั้นฉินเหยียนพุ่งตัวไปด้านหน้าพร้อมหอกและตะโกนเสียงดัง
“ถอยไป!”
ปู้ไห่ส่งฝ่ามือออกไปอย่างรวดเร็ว ทว่ามันกระแทกเข้ากับวิญญาณยุทธ์ที่แข็งดั่งเหล็กกล้า เกราะเกล็ดมังกรของฉินเหยียนได้ชื่อว่าเป็นวิญญาณยุทธ์สายป้องกันอันดับหนึ่งในแผ่นดิน ดังนั้นจึงไม่ง่ายที่จะทะลวงปราการนี้!
เมื่อฉินเหยียนออกไปขวาง กองทัพองครักษ์ด้านหลังก็ส่งลูกธนูออกไปอย่างรวดเร็ว!
“เหอะ! จะสังหารข้ารึ?”
ปู้ไห่เผยท่าทางหยิ่งผยอง เขาสะบัดแขนพร้อมส่งเขตแดนพลังพุ่งปะทะลูกธนู ก่อนจะยกฝ่ามือเรียกวิญญาณยุทธ์หมาป่าเพลิงออกมา ‘โฮก!’ คลื่นเพลิงพวยพุ่งเข้าใส่ฝูงชน ทำให้ทหารหลายสิบนายถูกเผาพร้อมส่งเสียงร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนา
ขณะที่ปู้ไห่เผลอ เว่ยโฉว หลัวอวี่ เฟิงสี่ และคนอื่นๆ รีบฉวยโอกาสยิงธนูใส่ปู้ไห่จากระยะไกลออกไป
‘ฟิ้ว…’
ศรเศวตรมณีพุ่งทะลวงเขตแดนพลัง ‘ฉึก!’ มันปักลงบนแขนปู้ไห่อย่างรุนแรง
“ไอ้เลว!”
ปู้ไห่รู้สึกโกรธเกรี้ยวและอับอาย
