แต่เขารู้ดีว่าจะต้องถูกฆ่าเป็นแน่หากยังอยู่ที่นี่ เป็นดังกล่าวขาน…จักรวรรดิมีกองกำลังชื่อว่ามังกรผงาดที่สามารถยิงลูกศรทะลุเกราะปราณยุทธ์ได้ ซึ่งมันทรงพลังมาก!
ปู้ไห่รีบถอยหนีอย่างรวดเร็ว แม้จะมีความแข็งแกร่งขอบเขตปราชญ์ ทว่าการต่อกรกับทหารนับพันเป็นเรื่องยาก เขาจึงเลือกหนีออกมา
ปู้ไห่กัดฟันดึงธนูออกจนเลือดไหลอาบแขน! จากนั้นจึงรีบหนีออกจากวงล้อมกองทัพองครักษ์และหายเข้าป่าทึบโดยมิหวนกลับคืน…การรักษาชีวิตไว้สำคัญยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด
…
ภายใต้แสงจันทร์ เฟิงจี้สิงเก็บดาบเข้าฝักพร้อมรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้า “ดูเหมือนว่า…ผู้ติดตามลั่วหลานจะไม่ได้แข็งแกร่งไปกว่าข้า อย่างน้อยก็มีคนเขลาอยู่”
เว่ยโฉวก้าวไปด้านหน้าและประสานหมัด “แม่ทัพเฟิงจี้สิง ปู้ไห่ได้รับบาดเจ็บและหนีจากการป้องกันภูเขาหลงหยานแล้ว เราควรจะทำอย่างไรต่อไป?”
“ทำตามแผนเดิม เราจะโจมตีเช้าวันรุ่งขึ้นเพื่อถอนรากถอนโคนพวกสำนักอัศวินบนภูเขาหลงหยาน เว่ยโฉว…หลังจากยึดภูเขาหลงหยานกลับมาได้ จัดทหารฝีมือดีห้าร้อยนายจากกองทหารมังกรผงาด เพื่อไปปกป้องภูเขาและหมู่บ้านหลงหยานใต้เชิงเขาจากการรังควานของสำนักอัศวิน เมืองหลันเยี่ยนเพิกเฉยต่อสถานที่แห่งนี้นานเกินไปแล้ว…”
“ขอรับ”
เฟิงจี้สิงเดินออกไปด้านนอกมองทิศทางที่ปู้ไห่หนีหายไป ขณะที่ดวงตาเผยความอาฆาต “ปู้ไห่ วันนี้เจ้าอาจหนีไปได้ แต่วันหน้าจะไม่มีโอกาสนั้นอีก!”
…
ยามเช้าแสงสีทองสาดส่องผ่านเมฆาลงมายังผ
