ดูแลหลียื่นบางสิ่งในมือให้ “อายุวัฒนะจากวิหารศักดิ์สิทธิ์ใกล้จะหมดแล้ว ทว่ามันเป็นโอสถระดับแปด คนแก่อย่างพวกข้าไม่มีความสามารถมากพอที่จะปรุงมัน จึงมาขอรบกวนท่านผู้นำช่วยปรุงให้หน่อยขอรับ”
“หมายความว่า…” ฉู่เหยากะพริบตากล่าว “ท่านเกอหยางผู้นำแห่งวิหารศักดิ์สิทธิ์ป่วยอีกแล้วหรือ?”
“ขอรับ” ผู้ดูแลหลีตอบรับ “อาการใต้เท้าเกอหยางเริ่มทรุดลงหลังได้รับตำแหน่งผู้นำวิหารศักดิ์สิทธิ์ อย่างที่ท่านรู้ว่าเขายังไม่บรรลุขอบเขตปราชญ์ ซึ่งเป็นขอบเขตที่ต้องใช้เวลาฝึกฝนอย่างยาวนานทำให้ผลาญพลังชีวิตเขาไปมาก ด้วยวัยเก้าสิบปี…ข้าเกรงว่าคงไม่ทันได้บรรลุขอบเขตนั้นเป็นแน่ ทำได้เพียงอาศัยยาอายุวัฒนะช่วยรักษาพลังชีวิตไว้เท่านั้น”
“ข้าทราบแล้ว” ฉู่เหยากล่าว “โอสถระดับแปดนั้นต้องใช้เวลาอย่างมากในการปรุง ท่านค่อยมารับทีหลังแล้วกันนะ”
“ขอรับ”
ผู้ดูแลหลีมองไปข้างๆ สร้อยไข่มุกสีดำอันงดงามแขวนแกว่งไปมาอยู่ตรงขอบโต๊ะ สร้อยเส้นนั้นเป็นสร้อยของฉินอินที่เก็บมันมาจากหลินมู่อวี่และส่งต่อให้ฉู่เหยา
“ท่านผู้นำ เหล่าคนที่สลักบนสร้อยนี้คือใครหรือ?” ผู้ดูแลเฒ่าเอ่ยถามทันใด
ฉู่เหยาชะงัก ร่างงามลุกขึ้นยืนหลังเงียบไปครู่ใหญ่ “พวกเขาคือคนที่ข้าเฝ้าฝันถึง ผู้เป็นที่รักที่พบได้เพียงในฝันเท่านั้น…”
ผู้ดูแลหลีชะงัก รีบประสานหมัดด้วยความเคารพและกล่าว “ดวงวิญญาณของท่านฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนและท่านหลินมู่อวี่ที่อยู่บนสวรรค์ คงอวยพรให้จักรวรรดิร
