ตำหนักเจ๋อเทียนยังคงประดับไฟสว่างไสวดังเดิม ทว่าผู้คนและสมบัติหลายชิ้นหายไป
…
ถังหลานนำทหารคนสำคัญของเมืองชีไห่เข้าสู่เมืองหลวงของจักรวรรดิ แม้จะเป็นเวลากลางดึกก็ไม่มีผู้ใดรู้สึกง่วง เนื่องจากค่ำคืนนี้เป็นวันสำคัญ สมาชิกราชวงศ์และเหล่าเสนาบดีจะมาพบกันเป็นครั้งแรกหลังสงคราม ซึ่งหมายถึงแนวโน้มการกระจายอำนาจครั้งใหม่
ถังเสี่ยวซีพยุงฉินอินขึ้นไปนั่งบนบัลลังก์ จากนั้นข้าราชบริพารคุกเข่าลงตรงหน้าและกล่าวว่า “ถวายบังคมพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท…”
“ฝ่าบาท?”
ฉินอินส่ายหัวเล็กน้อย “โปรดเรียกข้าว่าองค์หญิง ภายในดวงพระทัย…เสด็จพ่อยังคงเป็นราชาผู้ส่องแสงที่แท้จริง อีกทั้ง…จักรวรรดิกำลังล่มสลาย และสูญเสียดินแดนมากกว่าครึ่ง ข้ามิใช่ผู้ปกครองอีกต่อไป”
ซูมู่หยุนพยักหน้า “พ่ะย่ะค่ะองค์หญิง…”
ดวงตาฉินอินเปล่งประกายขณะที่มองผู้คน “มาหารือกันเถิด มีกองกำลังแห่งจักรวรรดิจำนวนเท่าใดขณะนี้ และห้ามมีการปกปิด”
ซูมู่หยุนประสานหมัด “องค์หญิงอิน เมืองหยาดสายัณห์มีกองกำลังทั้งหมดสองแสนหนึ่งหมื่นนายซึ่งประจำการอยู่รอบเมืองหลันเยี่ยน และในกองทัพมีทหารม้าห้าหมื่นนายพร้อมออกรบทุกเมื่อพ่ะย่ะค่ะ”
ถังหลานประสานหมัด “องค์หญิงอิน กระหม่อมนำทหารม้าหนึ่งแสนหนึ่งหมื่นนายมาจากมณฑลชีไห่ เมื่อรวมกับทหารม้าของเสี่ยวซี จะเป็นจำนวนทั้งสิ้นหนึ่งแสนห้าหมื่นนาย ซึ่งประจำการอยู่รอบเมืองหลันเยี่ยน ขณะเดียวกันกระหม่อมได้ออกคำสั่งไปยังมณฑลชีไห่เพ
