ภายใต้แสงดวงดาราที่สาดส่องลงมายังผืนดิน บนถนนอันขรุขระที่เชื่อมจากเมืองหลันเยี่ยนสู่มณฑลชางหนานมีกลุ่มคนพร้อมธงดอกจื่อยินสีทองโบกสะบัดไปมาเดินทางอยู่
ฉินอินที่สวมชุดเจ้าหญิงสีม่วงเข้มกำลังเดินทางกลับเมืองของตนด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เฝ้าอาลัยหาผู้ที่ล่วงลับไป ใต้แสงจันทร์นางมองเห็นเมืองหลันเยี่ยนที่อยู่ไม่ไกล เพียงคิดถึงหลินมู่อวี่ที่ตายอยู่ ณ ประตูเมืองทางใต้ก็รู้สึกเจ็บใจราวถูกศรนับพันทิ่มแทงอก
“ท่านตา ข้าอยากเข้าเมืองจากประตูทิศใต้” ฉินอินกล่าวเบาๆ
ซูมู่หยุนมองหน้าหลานสาวที่ดูสิ้นหวังก่อนพยักหน้า “ตามที่เจ้าร้องขอเสี่ยวอิน”
ซูอวี่จึงหันไปสั่งการ “กระจายคำสั่งให้ทั้งสามกองทัพทราบโดยทั่วกัน แยกกองกำลังสองกองคอยอารักขาฝั่งตะวันออกและฝั่งเหนือ ส่วนที่เหลือให้ตามองค์หญิงเข้าเมืองไปทางประตูทิศใต้ ไม่อนุญาตให้ติดต่อกับกองทัพชีไห่ นอกจากคนของกระทรวงกลาโหม”
ทุกคนพยักหน้ารับทราบ
เว่ยโฉว ฉู่เหยาและฉินเหยียนติดตามฉินอินไปอย่างใกล้ชิด เพราะพวกเขารู้ว่าเหตุใดฉินอินจึงอยากเข้าเมืองจากประตูทิศใต้
…
สายลมยามค่ำคืนนั้นค่อนข้างหนาวเหน็บ ฉินอินกระชับผ้าคลุมก่อนมองไปยังประตูเมืองทิศใต้ที่ได้รับการซ่อมแซมใหม่ บริเวณกำแพงที่กำลังก่อสร้างยังคงหลงเหลือร่องรอยของการทำลาย ประตูเมืองถูกซ่อมด้วยการนำไม้มาปิดอย่างลวกๆ ทำให้การป้องกันมีช่องโหว่จำนวนมาก ทว่าด้วยธงจื่อยินที่โบกสะบัดอยู่บนนั้นช่วยยึดเหนี่ยวทุกค
