ทรัพย์สินในตำหนักเจ๋อเทียนถูกปล้นสะดมไปเกือบหมด จักรวรรดิอี้เหอรื้อค้นตำหนักที่มีชื่อเสียงแห่งนี้ราวกับกลุ่มโจร เมื่อถังเสี่ยวซีนำกองทัพเข้าสู่ตำหนักเจ๋อเทียนก็พบว่ามันว่างเปล่า โชคดีในช่วงที่ผ่านมา…หลงเซียนหลินยังมีความเมตตาที่เผาเพียงตำหนักเจ๋อเทียน มิได้เผาทั้งเมืองหลันเยี่ยนก่อนจากไป มิเช่นนั้นเมืองหลวงที่มีชื่อเสียงยาวนานหลายพันปีคงกลายเป็นเพียงกองเถ้าถ่าน
หลิงหูเหยียนนำนายพลจิ้งจอกทั้งสามเดินตามถังเสี่ยวซีอย่างใกล้ชิด เมื่อกวาดสายตาเห็นศพสีดำหน้าตำหนัก นางก็เบือนหน้าหนีก่อนจะนิ่งไป
นายพลจิ้งจอกกล่าวขึ้น “มนุษย์บอกว่าอสูรอย่างพวกเราโหดร้ายและทารุณ ทว่าตอนนี้ดูเหมือนว่ามนุษย์จะไม่ได้ดีไปกว่าเราด้วยซ้ำ”
ผู้นำเผ่าพันธุ์งูส่งเสียงราวกับกำลังยืนขู่บางสิ่ง
นายพลของเมืองชีไห่วางดาบลงบนพรมแดงยาวภายในโถงตำหนักเจ๋อเทียน พวกเขามองไปยังถังเสี่ยวซีและรอคำสั่งต่อไป
“กองทัพของท่านหลานจะมาถึงเมืองหลันเยี่ยนในอีกสามวันพ่ะย่ะค่ะ”
ถังเจิ้นกล่าวอย่างเคารพ “องค์หญิง เราควรเตรียมตัวหรือไม่? ครานี้…องค์หญิงนำกองทัพมากอบกู้เมืองหลันเยี่ยนเป็นการส่วนพระองค์ และได้รับชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ ทว่า…เราใช้กองกำลังห้าหมื่นนายจากเมืองชีไห่โดยไม่ได้รับอนุญาตจากหลานกง และสูญเสียไปกว่าหนึ่งหมื่นคน…”
ถังเสี่ยวซียิ้มเล็กน้อย “ไม่เป็นไร ข้าจะเป็นผู้รับผิดชอบทั้งหมดแต่เพียงผู้เดียว ถังเจิ้น…ไม่มีจำนวนที่แน่นอนหรือ ว่าจัก
