ยงแหบแห้ง “ท่านแม่ทัพ…เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้…ต่อไปกลุ่มทหารรับจ้างมังกรผงาดจะเป็นอย่างไร…ท่านแม่ทัพ เหตุใดจึงจากพวกเราไป? พวกข้าทีว่าเหตุใดคนดีเช่นท่านจึงต้องจากไป…”
ฉู่เหยายืนนิ่งพร้อมน้ำตาไหลอาบแก้มอย่างเงียบงัน นางรู้สึกไม่แตกต่างจากฉินอิน เมื่อฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนตาย หลินมู่อวี่จึงเป็นสมาชิกครอบครัวเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ ข่าวการเสียชีวิตของหลินมู่อวี่ป็นดั่งสายฟ้าฟาดในวันที่ท้องฟ้าแจ่มใส
…
ซูมู่หยุนมองฉินอินด้วยหัวใจที่เจ็บปวดราวกับถูกมีดแทง “เสี่ยวอิน เข้มแข็งไว้เถิด เราจะกลับบ้านเพื่อฟื้นฟูเมืองหลันเยี่ยนและจักรวรรดิ นี่คือภารกิจของเจ้า”
ฉินอินพึมพำ “ร่างของพี่อาอวี่อยู่ที่ไหน…”
“ข้าไม่ทราบ…บางทีอาจถูกคนของจักรวรรดิอี้เหอเคลื่อนย้ายไปแล้ว”
“เหตุใด…” น้ำตาไหลรินจากดวงตาคู่งาม “เหตุใดจักรวรรดิอี้เหอจึงทำเช่นนี้? พวกเขาบอกว่าทุกสรรพสิ่งเท่าเทียมกันมิใช่หรือ…เหตุใดจึง…”
ซูมู่หยุนประสานหมัด “เสี่ยวอิน ลุกขึ้นเถิด มีเพียงเจ้าผู้เดียวเท่านั้นที่สามารถเรียกเหล่านักรบผู้กล้าหาญกลับมาเพื่อแก้แค้น”
ฉินอินพยักหน้า “ท่านตา กลับบ้านที่ตำหนักเจ๋อเทียนของพวกเรากันเถิด”
“อืม”
ซูมู่หยุนกล่าวเสียงดัง “พาองค์หญิงไปยังรถม้า และเคลื่อนทัพไปยังเมืองหลันเยี่ยนโดยเร็วที่สุด”
“ไม่ ข้าจะไม่นั่งรถม้า”
ฉินอินส่ายหัวและกล่าวว่า “ต่อจากนี้ข้าจะไม่นั่งรถม้าอีก”
ซูมู่หยุน “…”
