“ก่อกำแพงหิน ประหยัดลูกธนูไว้!”
หลัวอวี่ตะโกนจนเสียงแหบอยู่หน้าแนวป้องกันของภูเขาหลงหยาน ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบเลือด ผ้าคลุมขาวเปลี่ยนเป็นสีเทา บริเวณประตูของภูเขา กำแพงหินสูงเกือบสิบเมตรถูกก่อขึ้น มีเพียงกำแพงหนานี้เท่านั้นที่จะช่วยป้องกันการรุกรานของจักรวรรดิอี้เหอได้ หากมองจากระยะไกลจะเห็นว่าภูเขาหลงหยานเต็มไปด้วยทหารของอี้เหอที่จัดแนวทัพอยู่ หลัวอวี่และเว่ยโฉวตัวสั่นมองหน้ากันโดยไม่พูดอะไร
“ข้าไม่รู้เกิดอะไรขึ้นกับท่านแม่ทัพ…” เว่ยโฉวกระชับคันศรกลืนโลหิตด้วยสีหน้าเป็นกังวล
หลัวอวี่ยิ้มพลางแตะบ่าเว่ยโฉว “ท่านพี่เว่ยโฉวอย่ากังวลไปเลยขอรับ ผู้นำของเราดวงดีอยู่แล้ว ไม่มีอะไรต้องห่วง ที่สำคัญ…เหล่าพี่น้องของเราที่ถูกส่งไปด้านล่างเพื่อส่งข่าวก็กลับขึ้นมาหมดแล้ว อีกอย่างท่านเว่ยโฉว…ท่านเป็นถึงยอดนักรบ ตอนนี้องครักษ์อวี้หลินก็ไม่มีอยู่แล้วเหตุใดจึงไม่มาเป็นหัวหน้าหน่วยมังกรให้กลุ่มมังกรผงาดเสียเล่า?”
เว่ยโฉวยิ้ม “จักรวรรดิล่มสลายแล้ว ไม่มีทหารองครักษ์ใดอีก…ตอนนี้ข้าเป็นเพียงเว่ยโฉวที่คอยปกป้ององค์หญิงเท่านี้ก็เพียงพอแล้ว”
“อืม…เท่านี้ก็ตัดสินแล้วว่าท่านคือส่วนหนึ่งของกลุ่มมังกรผงาด จากนี้ไปเราจะเป็นเช่นพี่น้องที่อยู่และตายไปด้วยกัน!”
“อืม”
ทันใดนั้นก็มีม้ากลุ่มหนึ่งควบขึ้นมาบนภูเขา ฉินอินในชุดชาวบ้านธรรมดาลงจากม้าและปีนขึ้นไปบนป้อมปราการหินโดยมีฉู่เหยาและฉินเหยียนอารักขาอยู่
“องค์หญิงระว
