มืองอยู่อีกว่าหมื่นคนที่ถูกขังไว้รอวันตาย และการที่ถังเสี่ยวซียกทัพมาประชิดเมืองนี้จึงเป็นการช่วยชีวิตพวกเขาไปด้วย
เมื่อเห็นทหารอี้เหอเคลื่อนทัพออกจากเมือง ถังเจิ้นก็กระชับดาบในมือด้วยความตื่นเต้น “องค์หญิง พวกมันเคลื่อนทัพแล้ว เรากำลังจะเริ่มสงครามพ่ะย่ะค่ะ”
ถังเสี่ยวซีหรี่ตางมอง “เกราะไม้อย่างนั้นหรือ? พวกอี้เหอคิดสิ่งใดอยู่…ด้วยโล่ไม้กับดาบง่อยๆ นั่นคิดว่าจะเอาชนะกองทัพอสูรได้รึ?”
หลิงหูเหยียนคลี่ยิ้ม “องค์ราชินี ให้ทัพอสรพิษเปิดการโจมตีเลยดีหรือไม่เพคะ?”
“อืม”
ถังเสี่ยวซีพยักหน้า “แม่ทัพถังเจิ้น ท่านรู้กลยุทธ์สงคราม ข้าจะให้ท่านสั่งการ!”
“พ่ะย่ะค่ะ!”
ถังเจิ้นประสานกำปั้นคำนับ “ด้วยภูมิประเทศที่ซับซ้อนและเปลี่ยนไปอย่างมากของเมืองหลันเยี่ยน อีกทั้งเราไม่รู้สถานการณ์ที่เกิดขึ้นในเมือง ดังนั้นต้องให้กองทัพอสรพิษรบอยู่นอกเมือง เข้าประชิดกำแพงให้ได้และถอยทันที วิธีนี้จะทำให้พวกมันเปลืองเสบียงและกำลังรบจนไม่สามารถป้องกันเมืองเอาไว้ได้เและตกเป็นของเราในที่สุด”
“อืม” หลิงหูเหยียนยิ้มก่อนจะตะโกนสั่งแม่ทัพอสูรอสรพิษด้วยภาษาอสูร แม่ทัพอสูรอสรพิษชูหอกเหล็กขึ้นและตะโกนลั่น ก่อนจะนำทัพอสรพิษหมื่นตนบุกเข้าไป
อสูรครึ่งอสรพิษที่น่ากลัวเหล่านี้ได้กลายเป็นกำลังหลักในการกอบกู้เมืองหลวงของอาณาจักรมนุษย์ ราวกับโชคชะตาจะเล่นตลกกับประวัติศาสตร์อันยาวนาน
…
ณ เมืองหยาดสายัณห์มีฝนโปรยปรายชโลมทั้งเมืองจนดอ
