นฆ่าคนบริสุทธิ์ในเมืองหลันเยี่ยน เจ้าไม่เกรงกลัวการแก้แค้นเหรอ?”
หลงเซียนหลินมีสีหน้าบึ้งตึง “หากท่านพูดเช่นนี้ แล้วเหตุใดจึงไม่คิดถึงความเจ็บปวดของหลงเซียนหลินที่พ่อแม่และพี่น้องถูกฉินจิ้นฆ่าบ้าง? ฉินจิ้นฆ่าครอบครัวของข้าทั้งหมด เหตุใดข้าจะฆ่าครอบครัวของเขาบ้างไม่ได้? การที่เมืองหลันเยี่ยนถูกกวาดล้างนั้น ไม่ใช่ฝีมือของข้า ข้าเป็นเพียงนายพลธรรมดา ไม่ใช่แม่ทัพ!”
“เจ้าเป็นคนของจักรวรรดิอี้เหอ…” เฟิงจี้กล่าวต่อ “จักรวรรดิอี้เหอเรียกพวกเราว่าหมาล่าเนื้อ ทว่า…เจ้าเองก็เป็นหมาล่าเนื้อของจักรวรรดิอี้เหอ”
หลงเซียนหลินผงะ “ผู้บัญชาการเฟิงจี้สิง ท่านมุ่งมั่นที่จะต่อสู้อย่างนั้นหรือ?”
“ใช่”
“ทว่ากองทัพจักรวรรดิสามหมื่นนายจะสามารถสู้กับกองทัพแห่งจักรวรรดิอี้เหอสามแสนนายได้หรือ?” ดวงตาหลงเซียนหลินเต็มไปด้วยความเย็นชา “ท่านควรรับรู้ไว้ว่าข้าเตรียมน้ำมันจากต้นบีชสีดำห้าพันถังซึ่งเพียงพอที่จะเผาทุกสิ่งให้วอดวาย เมื่อสงครามเริ่มขึ้น ข้าจะใช้เครื่องยิงหินยิงน้ำมันต้นบีชสีดำลงมายังค่ายกองทัพองครักษ์ ข้าสามารถกำจัดทหารแห่งจักรวรรดิทั้งสามหมื่นนายโดยไม่ต้องสูญเสียแม้แต่น้อย”
เฟิงจี้สิงสั่นสะท้านในหัวใจและพูดอย่างโกรธเกรี้ยวว่า “หลงเซียนหลิน เจ้าต้องการสิ่งใด!?”
หลงเซียนหลินยืนขึ้นพร้อมประสานหมัด “ข้ารู้ว่าแม่ทัพเฟิงจี้สิงจิตใจดี ข้าจะไม่ปล่อยให้พี่น้องทั้งสามหมื่นคนของกองทัพองครักษ์ต้องตายเปล่า หลงเซีย
