จักรวรรดิล่มสลายไปแล้ว…ไม่มีข่าวคราวขององค์หญิงอิน ท่านผู้ดูแลเหล่ยหงและผู้อาวุโสฉู่ถูกลั่วหลานฆ่า พวกเรา…ยังมีที่ให้อยู่อีกหรือ? เหตุใดจึงไม่ปล่อยให้หลงเซียนหลินมายังกระโจมและฟังสิ่งที่เขาพูด?”
“หลงเซียนหลินฆ่าฉู่ฮว๋ายเหมี่ยน แล้วยังมีหน้ามาขอพบข้าอีกรึ?” เฟิงจี้สิงพูดด้วยความโกรธ “คงไม่กลัวคมดาบข้าสินะ”
“ท่านผู้บัญชาการ ข้า…”
เฟิงจี้สิงสูดหายใจลึก ขณะนี้เขาดูแก่ขึ้นมาก ก่อนจะกล่าวว่า “ให้เขามา”
“ขอรับ!”
…
ไม่นาน หลงเซียนหลินอดีตแม่ทัพกองทหารเขาเหินก็เข้ามายังกระโจม
“หยุด!”
หลัวเลี่ยกระซิบ
หลงเซียนหลินยกมือขึ้นและยิ้มบางๆ “ข้าไม่มีอาวุธ โปรดอย่ากังวลไป”
เมื่อเข้ามายังกระโจมหลักของกองทัพองครักษ์ หลงเซียนหลินยังคงดูสงบนิ่ง กระทั่งได้เห็นดวงตาแดงก่ำของเฟิงจี้สิง เขาก็เริ่มรู้สึกหนาวสะท้านในหัวใจ
“รนหาที่ตายเหรอ?” เฟิงจี้สิงกล่าวเสียงแผ่วเบาขณะที่เช็ดดาบ
หลงเซียนหลินมองไปรอบบริเวณ ก่อนจะนั่งลงด้านข้าง “ผู้บัญชาการเฟิงจี้สิง จักรวรรดิพ่ายแพ้ไปแล้ว ท่านยังไม่เต็มใจยอมรับความจริงอีกหรือ?”
“ยอมรับ?”
เฟิงจี้สิงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “เจ้าทำลายทุกสิ่งที่ข้ามี แล้วจะให้ข้ายอมรับอย่างนั้นหรือ? เจ้าฆ่าพี่น้องของเฟิงจี้สิง ฆ่าจักรพรรดิของเฟิงจี้สิง เจ้าบอกให้ข้ายอมรับสิ่งนี้ หลงเซียนหลิน! ไอ้สัตว์เดรัจฉาน! เจ้าจะให้ข้ายอมรับมันได้อย่างไร? เจ้าเคยเป็นดั่งขุนศึกของจักรวรรดิ แต่กลับหันเขี้ยวเล็บเข่
