ยิ้มเล็กน้อยและพูดเสียงทุ้มต่ำ “ถูกกดหัวจนสำลักน้ำตายในแอ่งน้ำตื้นด้วยน้ำมือข้าเอง”
“…”
ใบหน้าเฟิงจี้สิงพลันบิดเบี้ยวขณะที่หมาป่าเพลิงสายฟ้าม่วงลอยวนอยู่รอบกำปั้น ทันใดนั้นก็มีเสียงเย็นยะเยือกดังขึ้นด้านหลัง “เฟิงจี้สิง หากเจ้าลงมือ ข้าจะฝังกองทัพองครักษ์ทั้งสามหมื่นคนของเจ้าด้วยตัวข้าเอง”
ผู้พูดคือลั่วหลาน เทพเจ้าองค์เดียวที่ยังหลงเหลืออยู่
เฟิงจี้สิงคลายหมัดอย่างเชื่องช้า ก่อนจะประสานหมัดกล่าว “กระหม่อมรู้สึกไม่ค่อยสบาย จึงต้องการกลับไปยังกระโจม ขอประทานอภัยพ่ะย่ะค่ะ”
ฉินอี้พยักหน้าและยิ้ม “ไปเถิด ข้าไม่ส่งล่ะ”
…
เมื่อเฟิงจี้สิงขี่ม้ากลับมายังหมู่บ้านแบดเจอร์ไฟก็พบว่าทั่วทุกหย่อมหญ้าเต็มไปด้วยเปลวเพลิง ค่ายกองทัพองครักษ์ได้กลายเป็นนรกโลกันตร์ เหล่าทหารของกองทัพองครักษ์ส่งเสียงร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนา ส่วนคนที่พยายามหนีออกมาก็โดนพลธนูของจักรวรรดิอี้เหอที่ซ่อนอยู่จัดการจนหมด
ดวงตาเฟิงจี้สิงเปลี่ยนเป็นสีแดงเลือดทันทีพร้อมชักดาบสะบั้นวาโยออกมา!
“ไอ้สารเลว!”
ใบดาบตวัดออกไปอย่างรวดเร็วตัดหัวพลธนูหลายคนกระเด็น! เฟิงจี้สิงมองไปยังกองทัพองครักษ์ที่ร้องโหยหวนในกองไฟ เขาพลันคำรามก้องราวกับสัตว์ร้ายและร้องไห้อย่างเคียดแค้นทหารอาสาเหล่านี้ เฟิงจี้สิงพุ่งไปสังหารคนแล้วคนเล่า และไม่สนใจบาดแผลที่ตนได้รับ กระนั้นมันก็ไม่ได้ช่วยอะไรมาก เขาจะสามารถฆ่าได้สักกี่คนด้วยตัวคนเดียว? ขณะที่ทหารแห่งจักรวรรด
