สะบั้นวาโยในมือกระเด็นหายไป เฟิงจี้สิงได้แต่เหม่อมองออกไปไกลอย่างว่างเปล่าพร้อมพึมพำ “สัตว์ร้าย…สารเลว…ไอ้เดรัจฉาน…”
เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ก่อนจะพบดาบสะบั้นวาโย เขาพลันใช้มันขุดดินและลากศพทหารลงไปฝัง เฟิงจี้สิงทำเช่นนี้ครั้งแล้วครั้งเล่าราวกับเครื่องจักรไม่มีวันเหนื่อย กระทั่งมือของเขาพุพองและมีเลือดไหลอาบดาบ
…
ภายใต้หมอกควัน หลงเซียนหลินทนดูไม่ได้อีกต่อไป เขาจึงหันไปหาทหารด้านข้าง “ข้าจะนำอาหารไปให้เขาทุกวัน ข้าเกรงว่า…หากไม่ฝังกระดูกทหารทั้งสามหมื่นนายของกองทัพองครักษ์ เฟิงจี้สิงคงไม่มีวันอ้าปากคุยกับใครเป็นแน่…”
“ขอรับท่านนายพล!”
ขณะเดียวกันผู้ส่งสารก็วิ่งเข้ามาพร้อมใบหน้าตื่นตระหนก “ท่านนายพล! เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแล้ว!”
“เกิดเหตุอันใด?”
“กองทัพจำนวนหนึ่งแสนห้าหมื่นนายของเมืองชีไห่และเผ่าพันธุ์อสูรปรากฏตัวนอกเมืองหลันเยี่ยนทางทิศใต้ ซึ่งนำทัพโดยถังเสี่ยวซีและถังเจิ้นจากเมืองชีไห่ จักรวรรดิอี้เหอสั่งให้ข้ามาเรียกท่านกลับไปเพื่อนำทัพทหารอาสาต่อต้านศัตรู!”
“ต่อต้านศัตรู?”
หลงเซียนหลินกล่าวอย่างเย็นชา “จักรวรรดิอี้เหอคงต้องการใช้งานข้าอีกครั้ง..”
