งร้องไห้อย่างหนักก่อนจะพุ่งเข้ามาทุบหลินมู่อวี่ “พวกท่านเป็นเพียงเศษสวะ! คนของจักรวรรดิที่ไหนกัน…ถึงปล่อยให้ไอ้พวกสารเลวจากอี้เหอไล่สังหารคนบริสุทธิ์อย่างพวกข้าถึงเพียงนี้ พวกท่านไม่ใช่คนของจักรวรรดิ…เป็นเพียงเศษขยะ ขยะที่ไร้ค่า!”
หลินมู่อวี่ปล่อยให้หญิงสาวทุบตีโดยไม่ตอบโต้ หลังจากเมืองหลันเยี่ยนแตกพ่าย บางที…นี่อาจเป็นสิ่งที่เขาสมควรได้รับ เป็นสิ่งที่ทหารจักรวรรดิทุกคนสมควรต้องแบกรับอย่างมิอาจหลีกเลี่ยงได้
เว่ยโฉวที่อยู่ด้านข้างมองอย่างเหลืออด “พอได้แล้ว! เจ้าคิดว่าเราไม่สู้อย่างนั้นรึ? เจ้ารู้หรือไม่ว่ามีทหารตายไปกี่คน? รู้หรือไม่ว่ากองทัพค่ายเขาเหินกว่าหมื่นเจ็ดคนถูกกวาดล้าง? เพื่อที่จะช่วยพวกเจ้า…ทหารมังกรผงาดกว่าสองหมื่นเหลืออยู่เพียงแค่หยิบมือเดียว รวมไปถึงท่านฉินเหลยผู้บัญชาการทัพไพรสัณฑ์และท่านฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนผู้บัญชาการค่ายเขาเหินที่ยอมพลีชีพอีก! แล้วชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าเจ้าตอนนี้ รู้หรือไม่ว่าเขาได้สังหารพวกอี้เหอไปกี่ร้อยศพ? เมืองหลันเยี่ยนก็บ้านของพวกข้าเช่นเดียวกัน ในขณะที่พวกเจ้าเป็นพลเมือง…ประชาชนทั่วไปที่ไม่ต้องเข้าร่วมสงครามอันโหดร้ายนี้ กลับกันกับพวกข้าที่เป็นทหาร ต้องทำหน้าที่ปกป้องจักรวรรดิอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ฉะนั้นได้โปรด…อย่าได้ดูหมิ่นศักดิ์ศรีของทหารเช่นนี้อีก!”
หญิงสาวยืนอึ้งก่อนจะร้องไห้อีกครา “แล้วเรา…เราจะกลับบ้านของเราได้อีกหรือไม่เจ้าคะ?”
“ได้สิ”
หลินม
