ด้วย?”
หลินมู่อวี่คลี่ยิ้ม “ไม่เป็นไรเสี่ยวอิน ข้ากับเสด็จพ่อจะกลับมา”
“ไม่…”
ฉินอินกัดปากร้องไห้ “ช่วงนี้ข้าฝันเหมือนเดิมทุกคืน ข้าฝันว่าเสด็จพ่อมากล่าวกับข้า…บอกว่าจงเข้มแข็ง ข้ารู้ว่าท่านไม่กลับมาแล้วแน่ๆ แต่ข้าก็ยังปล่อยท่านเฟิงจี้สิงไปภูเขาเทียนชู่ ท่านพี่อาอวี่ยกโทษให้ข้าด้วย…ยกโทษให้กับการกระทำอันผิดบาปของข้า”
“ข้ารู้อยู่แล้ว”
หลินมู่อวี่เริ่มตัวสั่นเล็กน้อย บาดแผลบริเวณแขนมีอาการเจ็บ เขาก้มมองฉินอินและกล่าว “ทุกอย่างจะดีขึ้น เช็ดน้ำตาเสียเถิด ข้าจะได้หวีผมเจ้าให้เสร็จ”
“อืม”
ฉินอินสะอื้นเบาๆ ขณะมองหน้าตัวเองและหลินมู่อวี่ในกระจก เขากำลังหวีผมให้นางราวกับพี่ชายหวีให้น้องสาวในงานแต่งงาน ทว่าเหตุการณ์นี้คงไม่ได้มีบ่อยนัก บางทีอาจเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายก็ได้
หลังจากรวบผมให้ฉินอินเสร็จ นางก็จัดการผมยาวของตนต่อพลางใส่มงกุฎทองเข้าที่เดิมคืนสู่รูปลักษณ์ขององค์หญิงแห่งจักรวรรดิ ฉินอินยืนขึ้นและหันไปหาหลินมู่อวี่ “ไม่ว่าท่านพี่จะแพ้หรือชนะ ท่านพี่ต้องรอดกลับมาหาข้าให้ได้”
“ไม่ต้องห่วง ข้าจะกลับมา”
หลินมู่อวี่เดินไปที่ประตูพลางกล่าว “ใกล้ถึงเวลานัดหมายแล้ว ข้าคงต้องรีบไป”
“อืม”
ฉินอินทำได้เพียงมองหลินมู่อวี่เดินจากไป พลันพูดพึมพำกับตัวเอง “ข้ารักเจ้าอาอวี่…ข้ารู้…ว่าเจ้าจะต้องรอดชีวิตกลับมาหาข้า”
…
นอกห้องโถง เว่ยโฉว เซี่ยโหวซางและกองทัพทหารอวี้หลินรอรับคำสั่งจากหลินมู่อวี่ด้วยพลั
