น ณ เมืองชีไห่
ในจวนขุนนาง มีห้องสวยงามหรูหราอยู่ห้องหนึ่ง “ปัง!” ประตูถูกชกจนเป็นรู ถังเสี่ยวซีโผล่หน้าสวยของนางออกไป “ปล่อยข้าออกไปเดี๋ยวนี้ท่านปู่ ท่านจะทำเช่นนี้กับข้าไม่ได้!”
ถังหลานยืนค้ำไม้เท้าด้วยอาการสั่นเทาขณะมองถังเสี่ยวซี “เสี่ยวซี เหตุใดเจ้าจึงไม่เข้าความเจ็บปวดที่ปู่ต้องแบกรับ?”
“ความเจ็บปวดใดที่ท่านต้องแบกรับ?”
ถังเสี่ยวซีกล่าวด้วยความฉุนเฉียว “ข้าเห็นเพียงความโลภและความกลัวตายของขุนนางผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นเจ้าชายแห่งจักรวรรดิเท่านั้น หึ! ข้ามองออกว่าท่านปู่ไม่ยอมส่งกองทัพไปเพราะกลัวตาย ท่านไม่ใช่แม่ทัพถังหลานที่เคยติดตามจักรพรรดิองค์แรกในสงครามสองดินแดนอีกแล้ว”
“เจ้าพูดเรื่องอะไร!?”
ถังหลานเริ่มโมโห “เจ้าไม่เข้าใจหรือ? นี่คือสงครามพิพาทระหว่างฉินจิ้นและฉินอี้ ไม่ได้เกี่ยวข้องอันใดกับเมืองชีไห่ของเรา อีกทั้ง…ลูกชายของฉินจิ้น หลินมู่อวี่เป็นคนฆ่าพี่ถังปินของเจ้า ข้ายังจำได้ไม่ลืม…เจ้าเองก็ควรสำเหนียกตัวเองด้วยว่ามันเป้นศัตรูของตระกูลถัง เราไม่ควรไปยุ่งเกี่ยว!”
“ที่เขาต้องข้า่ทานพี่เพราะต้องการช่วยข้า ท่านปู่ต้องให้ข้าบอกอีกกี่ครั้ง?” ถังเสี่ยวซีจ้องหน้าถังหลานด้วยน้ำตานอง “ท่านปู่ เสี่ยวซีไม่สนเรื่องการเมืองใดๆ ของท่าน…ข้ารู้เพียงว่าเสี่ยวอินและมู่มู่เป็นคนสำคัญ ข้าเสียพวกเขาไปไม่ได้ หากท่านปู่ไม่ช่วย ข้าจะไปเอง!”
“เจ้าเสียสติไปแล้วรึเสี่ยวซี!” ชายชราคนหนึ่งตะคอก “พูดกับ
