เมื่อตามคำสั่งของเขา
ยามตะวันลับฟ้าไปแล้ว เสียงเครื่องยิงหินถล่มกำแพงเมืองหลันเยี่ยนยังคงดังอย่างต่อเนื่อง หินยักษ์ถูกยิงใส่ทั้งในและนอกเมือง ส่งผลให้มีชาวเมืองบาดเจ็บล้มตายนับไม่ถ้วน
กลางดึกมาเยือน บริเวณถนนกลางเมืองหลวงเงียบสงัด กองทัพองครักษ์หมื่นนายกำลังรออยู่ เฟิงจี้สิงในชุดเกราะเหล็กถือดาบสะบั้นวาโยไว้ในมือและใส่หมวกเหล็กเตรียมพร้อม เขาหันไปหาหลินมู่อวี่กับฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม “ข้าจะไปแล้ว หนึ่งชั่วโมงนับจากนี้พวกเจ้าจงบุกออกไปทางประตูตะวันออกพร้อมกับกองทัพค่ายเขาเหิน จำไว้ว่าอย่าหลงระเริงกับสงคราม เมื่อดึงความสนใจพวกทหารอาสาได้สำเร็จแล้วให้รีบกลับเข้าเมือง แม่ทัพตู้ไห่จะนำทหารเทียนฉงเข้าคุ้มกัน”
“แล้วเจอกันขอรับ” หลินมู่อวี่ยิ้มตอบ
เฟิงจี้สิงสูดหายใจลึกอย่างอาลัยก่อนจะกล่าว “พวกเจ้าทั้งสองต้องกลับมาอย่างปลอดภัย พวกเจ้าจะเป็นพี่น้องของเฟิงจี้สิงผู้นี้ตลอดไป…”
ฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนกำหมัดคำนับ “อย่าห่วงเลย พวกข้าไม่ตายง่ายๆ แน่”
หลินมู่อวี่ยิ้ม “ท่านพี่เฟิงเองก็ต้องกลับมาอย่างปลอดภัยและรอไปเลี้ยงฉลองพร้อมกัน”
“ได้เลย”
ประตูเมืองตะวันออกแปดชั้นค่อยๆ ถูกยกขึ้น กองทัพทหารจักรวรรดิควบม้าออกไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับอาวุธในมือ ม้าศึกที่ใช้เป็นม้าที่ดีที่สุดในจักรวรรดิ ทำให้กำลังรบแข็งแกร่งขึ้นจนดูถูกไม่ได้
…
หลังจากเฟิงจี้สิงออกไปแล้ว หลินมู่อวี่จึงเอ่ยขึ้น “เราไปกันเถิดท่านพี่
