ฉู่ฮว๋ายเหมี่ยน มาเพื่อพบคุณหนูเจิ้งเซียง”
ทหารรักษาการณ์พูดอย่างเย้ยหยัน “ฮ่า ที่แท้ก็เป็นแม่ทัพฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนที่พวกเรารู้จักดี มิใช่ว่าท่านเคยพูดว่าจะไม่เจอคุณหนูอีกต่อไปหรือ?”
“ทว่าข้ามิได้ขอพบหน้า เพียงต้องการสนทนาผ่านประตูเท่านั้น”
“ฮึ่ม! รอสักครู่!”
“ขอบคุณ”
ไม่นานเสียงอ่อนโยนของเจิ้งเซียงก็ดังลอดมาจากอีกฝั่งของประตูเหล็ก “ท่านฉู่ เกิดอะไรขึ้น เหตุใดจึงมาหาดึกดื่นเช่นนี้”
ฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนประสานหมัด “คุณหนู มณฑลชางหนานและมณฑลดาราถูกตีพ่ายตามลำดับ เมืองหลันเยี่ยนถูกตัดขาดแล้ว คุณหนูเจิ้งเซียงเป็นบุตรีของเสินโหว ส่วนจื่อเย่าและหลินอี้เป็นอดีตทหารของเสินโหวเจิ้งอี้ฝาน ข้าเชื่อว่าพวกเขาจะไม่ทำให้คุณหนูต้องอับอาย ข้าขอให้คุณหนูเจิ้งเซียงออกจากเมืองทันที เพื่อกลับไปยังมณฑลเทียนชู่และอยู่กับเสินโหวอย่างสงบสุข”
เจิ้งเซียงยิ้ม “ท่านฉู่ เจิ้งเซียงมีความคิดเป็นของตนเอง ขอบคุณท่านที่เป็นกังวล ข้าจะตัดสินใจเองว่าจะอยู่หรือไป”
ฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนกัดฟันแน่น “เซียงเซียง เจ้าต้องออกไปทันที กองกำลังหลิงหนานจะเข้าล้อมเมื่อใดก็ได้ หากไม่ไปเสียตอนนี้ ข้าเกรงว่าจะไม่มีโอกาสอีก”
“ฮว๋ายเหมี่ยน…” เจิ้งเซียงเรียกชื่อเขาแผ่วเบา “มิใช่ว่าท่านเคยพูดว่าจะติดตามเซียงเซียงไปตลอดหรือ? หากเซียงเซียงไป เราอาจไม่ได้พบกันอีก เช่นนั้นข้าจะไม่ไปไหน หากท่านตายในสนามรบ ข้าก็ยินดีตายพร้อมท่าน”
ร่างกายของฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนสั่
