่สามารถนั่งเฉยอยู่ได้ องค์หญิงต้องลงนามส่วนพระองค์ส่งไปยังเมืองชีไห่และเมืองหยาดสายัณห์เพื่อขอกำลังเสริม กองทัพของพวกเขาอาจสามารถพลิกสถานการณ์ได้ เพื่อป้องกันมิให้เกิดเหตุไม่คาดฝันระหว่างทาง เราควรส่งทหารม้าเร็วไปยังเมืองทั้งสอง แล้วจะสามารถรักษาเมืองหลันเยี่ยนไว้ได้หรือไม่นั้น…ขึ้นอยู่กับว่าเมืองชีไห่และเมืองหยาดสายัณห์จะส่งทหารและม้ามาให้ได้มากเพียงใด…”
“นำปากกาเหล็กและกระดาษมาให้ข้า”
ฉินอินจ้องมองไปยังเหล่าข้าราชบริพารและกล่าวว่า “ใครยินดีจะเดินทางไปยังเมืองหยาดสายัณห์เพื่อขอกำลังทหารจากท่านตาของข้า?”
ท่ามกลางฝูงชน บุตรชายอวี่เหวินเซี่ยประสานหมัดและกล่าวว่า “กระหม่อมยินดีไปพ่ะย่ะค่ะ”
ฉินอินพยักหน้า “เช่นนั้นแม่ทัพเหลาอวี่เหวินจะเป็นผู้ไป หากท่านสามารถนำกำลังเสริมมาได้ ข้าจะให้อภัยต่อพ่อของท่านในการพ่ายแพ้สงคราม และจะเลื่อนยศเป็นแม่ทัพพิทักษ์เมืองดังเดิม”
“ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท” อวี่เหวินมีความสุขมาก
ฉินอินมองเสี่ยวซีที่อยู่ด้านข้างหลินมู่อวี่ “เสี่ยวซี สำหรับเมืองชีไห่…คงมีเพียงเจ้าเท่านั้นที่เหมาะสม ดังนั้น…โปรดเดินทางไปเพื่อข้าด้วยเถิด”
ดวงตาถังเสี่ยวซีแดงก่ำ “ให้ผู้อื่นไปเถิด…ข้าต้องการอยู่ที่เมืองหลวงกับเจ้าและมู่มู่”
“ไม่ได้”
น้ำเสียงฉินอินเต็มไปความุ่งมั่น “เกิดความบาดหมางเล็กน้อยระหว่างหลานกงและเสด็จพ่อ เจ้าจึงต้องไปด้วยตนเอง มิเช่นนั้นข้าเกรงว่าหลานกงจะไม่ส่งกองกำลังเ
