สริมมายังเมืองหลันเยี่ยน เสี่ยวซี ข้าขอร้อง…ต้องเป็นเจ้าผู้เดียวเท่านั้น”
ถังเสี่ยวซียืนนิ่ง ไหล่ของนางสั่นเล็กน้อย “เสี่ยวอิน หากเมืองหลันเยี่ยนถูกล้อมจริง แม้ว่าจะไม่สามารถนำกองกำลังเสริมมา ข้าก็จะกลับมาให้ได้”
“อื้ม” ฉินอินพยักหน้ารับ
…
ไม่นานจดหมายสองฉบับก็เขียนเสร็จและถูกส่งไปยังเมืองหยาดสายัณห์และเมืองชีไห่ ถังเสี่ยวซีเตรียมม้าเสวี่ยหลีเพื่อออกเดินทาง หลินมู่อวี่ออกมาส่งด้านนอกโถง หัวใจของเขาสับสนวุ่นวาย ครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องตลก เมืองหลันเยี่ยนอาจถึงคราล่มสลาย เมื่อราชาเจิ้นหนานให้ขอบเขตเทวะเข้าร่วมสงคราม…นี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่จะได้เจอถังเสี่ยวซี
“มู่มู่…”
ถังเสี่ยวซีหันกลับมาด้วยดวงตาแดงก่ำ “เจ้า…กอดข้าอีกครั้งได้หรือไม่…”
หลินมู่อวี่ตะลึง ก่อนจะก้าวไปด้านหน้าและโอบกอดถังเสี่ยวซีไว้ในอ้อมแขนอย่างไม่ลังเล
ถังเสี่ยวซีตัวสั่นเทิ้มพร้อมน้ำตาที่ไหลรินอาบสองแก้ม นางร้องไห้เสียงดัง “ข้ากลัว…ข้ากลัวเหลือเกิน ข้ากลัวว่าจะไม่ได้พบเจ้าอีกแล้วเมื่อข้ากลับมา ข้ากลัว…”
หลินมู่อวี่ลูบผมยาวของนางแผ่วเบา “ไม่ต้องกลัวเสี่ยวซี ข้าสัญญาว่าจะรอเจ้ากลับมายังเมืองหลันเยี่ยน เสี่ยวอินและข้าจะรอความช่วยเหลือจากเจ้า เจ้าต้องรีบกลับมา…”
ถังเสี่ยวซีพยักหน้า “อื้ม ข้าจะรีบกลับมา”
พูดจบนางก็ผละออกจากอ้อมแขนของหลินมู่อวี่ และไม่หันกลับ ก่อนจะควบม้าหายไปบนถนนภายในพริบตา หลินมู่อวี่ยืนมองถังเสี่ยวซีจากไป
