่มุกหลิงหลงใช่หรือไม่?”
“ใช่ ไข่มุกเล็กจ้อยนี่สำคัญอย่างไร?” ฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนสงสัย
“ท่านกล้าพูดมาได้อย่างไรว่าเล็กจ้อยทั้งที่มันใหญ่พอๆ กับไข่ห่าน” หลินมู่อวี่กล่าว “แล้ว…สิ่งที่สลักอยู่มันคืออะไรกันแน่ รูปร่างคล้ายกับหมาสีทอง ท่านจะเอาสิ่งนี้เป็นของขวัญวันเกิดให้พี่ฉู่เหยาหรือ?”
ฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนมอง “อาเหยาขอให้ข้าช่วยสลักรูปเจ้าลงไป ที่เห็นนั่นคือตัวเจ้าเอง หาใช่หมาสีเหลืองไม่!”
หลินมู่อวี่เพ่งมอง “มองอย่างไรข้าก็เห็นว่ามันเป็นหมามีหาง ท่านจะบอกว่ามันเหมือนข้ารึ…ท่านพี่อย่ามาอำข้าเล่นจะดีกว่า ท่านพี่เฟิง ท่านคิดว่าเจ้าตัวนี้เหมือนข้าหรือไม่?”
เฟิงจี้สิงที่กำลังเงยหน้ากระดกไวน์จากน้ำเต้า เมื่อดื่มเสร็จจึงหันมากล่าว “งานฝีมือของฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนนั่นนับว่าชั้นยอด หากไม่ใช่เจ้าแล้วจะเป็นใครเล่าอาอวี่? อย่าโทษข้าเลย…ข้ารับโถไวน์นี้มาจากฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนแล้ว…”
หลินมู่อวี่กล่าว “ในหมู่พวกเราท่านคือคนที่ไร้สาระที่สุด!”
ฉินอินนิ่งเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะกระแอมและเอ่ยขึ้น “จากที่สารวัตรทหารได้ประกาศกฎนับไม่ถ้วนไปก่อนหน้านี้ หนึ่งในนั้นคือห้ามดื่มของมึนเมาระหว่างทำภารกิจ ท่านเฟิงจี้สิงในฐานะผู้บัญชาการกององครักษ์ ท่านจะทำผิดกฎเสียเองหรือ?”
“ตุบ” เฟิงจี้สิงโยนน้ำเต้าลงพื้นทันที น้ำเมาสาดกระจายเต็มพื้นส่งกลิ่นคลถคลุ้งไปทั่ว เฟิงจี้เอ่ยเอ่ยขึ้นอย่างฉุนเฉียว “ใครยังอาจยัดโถน้ำเต้าใส่มือข้าแล้วหลอกว่ามันเ
