ป็นน้ำเปล่า!? คนพวกนี้เชื่อถือไม่ได้เลย น่าสมเพชนัก!”
ถังเสี่ยวซีที่ยืนมองอยู่ด้านหลังเอ่ยขึ้น “ข้าไม่รู้ว่าใครกันแน่ที่น่าสมเพช…”
…
หลายคืนผ่านพ้น
หลินมู่อวี่ยืนมองท้องฟ้ายามค่ำคืนลำพังจากห้องโถง ขณะเชยชมดวงดารานับล้าน พลังเจ็ดประทีปก็ค่อยๆ รวมตัวกันที่ฝ่ามือ ทว่าเขาก็ยังไม่สามารถสร้างรูปลักษณ์แห่งดวงดาวได้ ดูเหมือนว่าประทีปที่เจ็ดจะต่อต้านร่างกายเขาอยู่
“เฮ้อ…”
หลินมู่อวี่พยายามอดกลั้นความรู้สึกขุ่นเคืองไว้ก่อนจะถอนหายใจออกอย่างผิดหวัง
จากนั้นเสียงของราชาปีศาจเจ็ดประทีปก็ดังขึ้นจากทะเลจิต “ประทีปที่เจ็ดพลิกดาราเป็นวิชาที่น่าหลงใหล ข้าต้องใช้เวลากว่าสามพันปีกว่าจะเข้าถึงมันได้ เจ้าคิดว่าจะเรียนรู้ได้ง่ายๆ อย่างนั้นรึ? พลังแห่งดวงดารานั้นเป็นพลังที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ร่างกายเนื้อของเจ้ายังมิอาจรับไหวในตอนนี้ อย่าได้ฝืน…ค่อยเป็นค่อยไปจะดีกว่า”
หลินมู่อวี่ถาม “ราชาปีศาจ เจ้ารู้สึกอย่างไรกับการได้เป็นพระเจ้า?”
“พระเจ้ารึ?”
ราชาปีศาจชะงักไปชั่วครู่ก่อนจะยิ้มตอบ “จะรู้สึกอย่างไรอีกเล่า นอกจากมีอำนาจและความเป็นนิรันดร์ ทุกคนต่างเคารพและเชิดชูข้าด้วยความหวาดกลัว อันที่จริงมันทั้งเหงาและโดดเดี่ยวมากเชียวล่ะ”
“โดดเดี่ยว…”
หลินมู่อวี่ยิ้ม “บอกตามตรงข้าเองก็เหงาเหมือนกัน…”
ราชาปีศาจทนหัวเราะไม่ได้ “เจ้าเหงาเพราะอยากได้ผู้หญิง ส่วนข้าเหงาเพราะความเป็นอมตะ ไม่น่าอายไปหน่อยหรือหากจะบอกว่าเหมือนกัน?”
