ยี่ยนเสียจริง
ฉินจิ้นพยักหน้ากล่าว “น้องสาม นานแค่ไหนแล้วที่เจ้าไม่ได้เจอพี่สองของเจ้า?”
“ท่านพี่สองหรือ?”
ฉินฉว๋ายยิ้ม “ห้าปีได้แล้วกระมัง…”
“ใช่ เพียงกะพริบตาเวลาก็ผ่านไปห้าปีแล้ว” ฉินจิ้นถอนหายใจ “สามพี่น้องอย่างเราไม่ได้อยู่พร้อมหน้ากันมาห้าปี ตอนนี้คงถึงเวลาแล้ว ข้าวางแผนจะให้ฉินอินช่วยดูแลจักรวรรดิสักเดือนแล้วไปเยี่ยนพี่เจ้าที่เทียนชู่ ไปตกปลาตกปลาที่ทะเลสาบภูตด้วยกัน ย้อนเวลานึกถึงช่วงวัยเยาว์น้องสามคิดว่าอย่างไร?”
ฉินฮว๋ายยิ้มอย่างมีความสุข “ท่านพี่คิดถูกแล้วขอรับ เมื่อท่านพี่มอบอำนาจชั่วคราวให้ฉินอินแล้ว เราสามคนจะได้ไปตกปลาที่ทะเลสาบภูตกัน ไม่สิ…ข้าต้องกลับไปเอาไวน์ที่บ้านด้วย เราจะตกปลาโดยไม่มีไวน์ไม่ได้ เพื่อรำลึกวัยเด็กอันหอมหวานของเรา…”
ฉินจิ้นหัวเราะ “เอาตามนั้น ตอนนี้ฉินอินโตขึ้นมากแล้ว นางคงมีประสบการณ์มากพอจะดูแลจักรวรรดิได้สักเดือนรวมไปถึงงานราชการต่างๆ ด้วย ข้าหวังว่าพวกเจ้าเหล่าขุนนางจะให้ความช่วยเหลือลูกสาวข้าอย่างเต็มที่นะ เพราะอย่างไรเสียจักรวรรดินี้ก็ต้องเป็นของนางสักวันอยู่ดี…”
ขุนนางทั้งหลายที่ได้ยินจึงคุกเข่า “องค์จักรพรรดิโปรดวางพระทัยเถิดขอรับ พวกเราจะช่วยเหลืออง๕์หญิงอย่างสุดความสามารถ”
“ดีมาก…”
ฉินจิ้นพยักหน้า “เช่นนั้นน้องสาม เจ้าจงเขียนจดหมายและส่งไปยังหลิงหนานพร้อมกับคำสั่งของข้า หลังจากน้องสองตอบกลับเราจะออกเดินทางไปมณฑลเทียนชู่ทันที…”
“ขอรับ ท่า
