บาดเจ็บร้องครวญครางอย่างน่าสังเวชอยู่เป็นจำนวนมาก โชคดีที่สมาพันธ์โอสถส่งยามาให้มากพอจึงไม่มีใครตาย การนำกองทัพเจ็ดหมื่นเข้าปะทะและต้องสูญเสียอย่างมากของแม่ทัพอวี่เหวินเซี่ย ช่างเป็นความล้มเหลวที่น่าอับอายอย่างมากตั้งแต่ฉินจิ้นได้นั่งบัลลังก์
ระหว่างทางกลับ ธรรมชาติเริ่มฟื้นคืน ดอกไม้ผลิบาน…โดยเฉพาะดอกผักกาดก้านขาวที่เบ่งบานไปทั่วพื้นดิน
ถังเสี่ยวซีได้กลับร่างเดิมของนาง ทำให้ทุกคนชื่นมื่นอย่างมาก หลังจากนั้นเฟิงจี้สิงก็ได้พูดคุยถึงเรื่องที่ได้เจอกับจิงเหลาในป่าล่ามังกร
“สรุปแล้วซือหม่าจิงถูกเจ้าสังหารสินะ…” เฟิงจี้สิงบ่น “ซือหม่าจิงได้ติดตามหลานกงไปทุกที่ไม่ว่าจะเป็นสงครามเหนือหรือใต้ตลอดหลายปีมานี้ เป็นหนึ่งในกองทัพเจิ้นเจียง ข้าไม่คิดว่า…”
หลินมู่อวี่ดึงบังเหียนม้าพลางกล่าว “แรกเริ่มข้าไม่ได้อยากจะสังหารเขา ทว่าข้าได้ยินตาเฒ่าจิงน่ารังเกียจนั่นกับถังปินคุยกันเกี่ยวกับการสังหารเสี่ยวซีในป่าล่ามังกรเข้า”
ถังเสี่ยวซีที่อยู่ข้างๆ ร่างกายสั่นเทิ้ม ดวงตาแดงก่ำ “ข้า…”
ฉินอินกระชับมือถังเสี่ยวซีไว้อย่างอ่อนโยน “เจ้าอย่าได้โทษตัวเองเสี่ยวซี เรื่องนี้เจ้าไม่ผิด”
เฟิงจี้สิงถอนหายใจ “มณฑลชีไห่เป็นหนึ่งในเจ็ดเมืองที่มีชื่อเสียงที่สุดในจักรวรรดิ มีความอุดมสมบูรณ์และประชากรมากมาย จึงไม่แปลกหากถังปินจะเกิดหน้ามืดตามัวอยากครอบครองเมืองนี้ อย่างไรก็ตาม…ตอนนี้ตำนานจิ้งจอกเก้าหางของเสี่ยวซีก็จบสิ้นล
