บทที่ 517 ไพ่ตายของบรรพชน ความยินดีที่ไม่คาดฝัน
ลวี่หยางหาได้หลงเพลิดเพลินอยู่ในภาพลวงตาของ “โอกาสหกส่วนในสิบ” ยาวนานนัก เพราะเขารู้ถ่องแท้แล้วว่า ความรู้สึกยามนี้ก็ไม่ต่างจากดอกไม้ในกระจก จันทราบนผิวน้ำ
เจียงเป่ยกับโพ้นทะเล เป็นเพียงการสวามิภักดิ์ในนามเท่านั้น
การสวามิภักดิ์เช่นนี้ เพียงพอให้บรรลุเงื่อนไขเบื้องต้นของเพลิงบนสวรรค์หาใช่การปกครองแท้จริง รากฐานยังไม่มั่นคง ความจริงแล้วหาได้มีโอกาสหกส่วนเต็มตามที่คาด
การแสวงหาเพลิงบนสวรรค์อย่างสมบูรณ์ควรเป็นเช่นไร?
คือการที่ใต้หล้าทั้งหมดรวมเป็นหนึ่งเดียว กระแสพลังเชื่อมประสาน บริสุทธิ์ปราศจากมลทิน ครั้นแสวงหาโอสถทองคำก็ประหนึ่งขึ้นครองบัลลังก์ เป็นไปโดยชอบธรรม มิอาจล้มเหลวได้เลย
ทว่าเพียงแว่นแคว้นเดียวมิได้ผนวก สำหรับลวี่หยางแล้ว ภูมิภาคนั้นก็จะก่อ “ไอแห่งความขุ่นมัว” แฝงอยู่ ปกติอาจไร้พิษภัย แต่ในครายามแสวงหาโอสถทองคำไอแห่งความขุ่นมัวเหล่านี้จะผุดขึ้นมาขัดแข้งขัดขา ก่อความปั่นป่วน ทำให้โอกาสสำเร็จถูกบั่นรอนลงอีกสามส่วน
ดูประหนึ่งเป็นหกส่วนในสิบ…
ทว่าเมื่อไร้เอกภาพแท้จริง ไอแห่งความขุ่นมัวเข้ามาก่อกวน ถูกตัดไปสามส่วน อีกทั้งมีเพียงชื่อเสียง หาได้ปกครองแท้จริง ก็ถูกตัดไปอีกสามส่วน สุดท้ายแล้วโอกาสที่แท้จริงยังไม่ถึงสามส่วนด้วยซ้ำ
การแสวงหาโอสถทองคำหาอาศัยเล่ห์กลมิได้
หากเขามีใจคิดฉวยโอกาส เพียงหลงไปกับเสียง “ฝ่าบาท” จากหมื่นแคว้นในห้วง
