ขณะก่อนหน้านี้ ก็เท่ากับเดินสู่ความตายแล้ว
ถึงกระนั้น ในใจลวี่หยางยังคงพึงพอใจไม่น้อย
ปัญหาที่ว่ามีเพียงชื่อ หาไร้การปกครองจริงนั้นมิใช่เรื่องยาก โพ้นทะเลมีเผ่ามังกรแท้คอยหนุนบีบ เจียงเป่ยเพียงให้นิกายศักดิ์สิทธิ์ปิดเขาก็พอ
แน่นอนว่าการทำเช่นนั้นเปรียบดังตัดเนื้อเจินจวิน ทว่าฝั่งโพ้นทะเล เหล่ามังกรแท้ย่อมยินดีเป็นนักหนา ส่วนทางจงกวงในฐานะผู้ฝึกตนของนิกายศักดิ์สิทธิ์ก็ยิ่งไม่ใส่ใจ เพราะมิใช่ของตนเองอยู่แล้ว สำหรับการเอื้อเฟื้อด้วยของคนอื่นนั้น เหล่าผู้ฝึกตนของนิกายศักดิ์สิทธิ์ถือว่ามือเติบอยู่เสมอ
เช่นนี้แล้ว โอกาสหกส่วนจึงถูกตัดไปเพียงสาม เหลือราวสี่ส่วนกว่า
หากยึดครองเจียงหนานได้อีก จะดันขึ้นสู่แปดส่วน แม้มิได้ผนวกแดนสุขาวดี หากถูกตัดไปสามส่วน ก็ยังคงเหลือกว่าห้าส่วน
คิดถึงตรงนี้ ลวี่หยางก็สบถด่าในใจอีกคำหนึ่ง
กล่าวอีกอย่างก็คือ หากจะพิสูจน์เพลิงบนสวรรค์ก็มีเพียงสองหนทาง หนึ่ง สำเร็จแน่นอนร้อยส่วน สอง โอกาสเพียงห้าส่วนเศษ…เช่นนี้หรือให้มนุษย์ทำสำเร็จได้จริง!?
เพลิงบนสวรรค์ยังเป็นเช่นนี้ แล้วไม้มหาไพรเล่า?
อั้งเซียวเมื่อครั้งนั้นทำได้อย่างไร?
เขาสิ้นเปลืองถึงสิบชาติ สั่งสมจนหมดสิ้น จึงบรรลุได้ในวันนี้ อั้งเซียวมีเพียงครั้งเดียวโอกาส แล้วทำได้อย่างไร?
ดังคำกล่าวที่ว่าเรื่องเล็กประชุมใหญ่ เรื่องใหญ่ประชุมเล็ก
พิธีราชวงศ์เทียมนั้น เป็นสิ่งแสดงต่อสายตาทุกผู้คน ใช้ยืนยันฐานะของลวี่หยา
