วิ่งออกไปผ่านส่วนลึกของป่าล่ามังกร หลังจากเสียม้าไป หลินมู่อวี่จำเป็นต้องพึ่งพาทักษะฝีเท้าดาวตกเพื่อเดินทางต่อไป เขาเดาว่าถังเสี่ยวซีอยู่ที่สุสานมังกร ซึ่งเป็นสถานที่ที่คนอื่นอาจไม่คาดคิด เนื่องจากมีเพียงไม่กี่คนที่รู้จักสุสานมังกรแห่งนี้
กระนั้นหลินมู่อวี่ก็ไม่ทราบว่ามีคนมากเท่าใดที่ต้องการสังหารถังเสี่ยวซีในเหตุการณ์ครานี้
…
ณ ทางใต้ของป่าล่ามังกร
ทหารม้ากว่าห้าร้อยนายเคลื่อนผ่านป่าอย่างเชื่องช้า ด้านหน้ากองทหารมีชายชราในชุดเกราะเบาและเสื้อคลุมปักลายงูหลามพร้อมมีตราดอกจื่อยินสีทองแวววาวอยู่บนหน้าอก ทหารด้านหลังล้วนสวมตราแห่งจักรวรรดิและถือธงขนาดใหญ่ที่โบกสะบัดตามสายลม กลางธงปักตัวอักษรคำว่า ‘เจิ้ง’ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของจวนเสินโหว
ท่ามกลางกองทหาร ผู้บัญชาการสี่กงหนานถือดาบยาวก้าวไปด้านหน้าอย่างรวดเร็วและกล่าวว่า “ท่านเสินโหว นกส่งสารกลับมาแล้ว ด้านหน้าเป็นอาณาเขตของหมาป่าหนามอายุกว่าเจ็ดพันสองร้อยปี เราควรหลีกเลี่ยงเส้นทางหรือไม่ขอรับ?”
เจิ้งอี้ฝานส่ายหัว “ไม่ หากเกิดการปะทะก็ฆ่ามันซะ”
“ขอรับ”
สี่กงหนานแสดงความเคารพและเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง “ท่านเสินโหว หากเราพบถังเสี่ยวซี…ควรทำอย่างไรขอรับ? ข้าถามท่านเสินโหวเพื่อความชัดเจน มิเช่นนั้นเหล่าพี่น้องของเราคงเต็มไปด้วยความสับสน”
“ขึ้นอยู่กับว่าเป็นถังเสี่ยวซีคนไหน” เจิ้งอี้ฝานหรี่ตาลงและยิ้ม
“หมายความว่าอย่างไรหรือขอรับ?” สี่กงหนานเป็นค
