้ากับสัตว์วิญญาณอายุแปดพันสองร้อยปีโดยบังเอิญ จากการต่อสู้อันดุเดือดทำให้เสียกำลังคนไปกว่าร้อย แม้แต่เฒ่าจิงยังได้รับบาดเจ็บแม้จะไม่มาก เขามีพลังยุทธ์ชั้นยอดก็ทว่า ทว่าไม่มีกำแพงน้ำเต้าคอยป้องกันเช่นหลินมู่อวี่ กว่าจะสังหารสัตว์วิญญาณลงได้ก็สูญเสียมิใช่น้อย
หลินมู่อวี่ยืนมองการต่อสู้ตั้งแต่ต้นจนจบโดยไม่ทำอะไร เพราะสายตาแห่งความเป็นปรปักษ์ของถังปินและคนอื่นๆ ที่มองเขาอย่างไม่พอใจในความเป็นบุตรบุญธรรมของจักรพรรดิ
ทหารองครักษ์นายหนึ่งก้าวออกมา “ท่านอ๋องขอรับ ตรงไปทางนี้เป็นภูเขาหยิงเฉ่าขอรับ!”
“ภูเขาหยิงเฉ่ารึ?”
“ขอรับ ชื่อหยิงเฉ่ามาจากสัตว์วิญญาณโบราณหลายตัวที่อยู่ที่นั่น กล่าวกันว่าในป่าล่ามังกรแห่งนี้ภูเขาหยิงซานเป็นสถานที่อันตรายที่สุด หลายพันปีก่อนเคยมีคนพบรอยเท้าของอสูรระดับปราชญ์ในภูเขา และตลอดร้อยปีมานี้ไม่มีใครไปเหยียบที่นั่นอีกเลย…ฉะนั้นโปรดหลีกเลี่ยงเส้นทางนั้นเถิดขอรับ”
“ไม่” ถังปินปฏิเสธ “ต่อให้มีสัตว์วิญญาณระดับปราชญ์จริงเราก็ต้องเข้าไป เราไม่รู้ว่าเสี่ยวซีอยู่แห่งใด ฉะนั้นเราควรจะหาทุกที่ที่เป็นไปได้ คืนนี้เราจะเข้าไปพักแรมในเขาหยิงเฉ่าก่อนแล้วค่อยออกเดินทางไปทิศตะวันออกพรุ่งนี้เช้า”
“ขอรับ!”
ถังปินกล่าวต่อ “เตรียมอาหารและไวน์ เราจะมีงานเลี้ยงสังสรรค์แก่ท่านหลินมู่อวี่”
“รับทราบ เราจะเตรียมการให้พร้อมขอรับ”
หลินมู่อวี่แค่นหัวเราะอย่างเย็นชาอยู่ข้างๆ “ท่านอ๋องช่างใจดีเหล
