ือเกินนะขอรับ ไม่จำเป็นต้องเลี้ยงฉลองก็ได้ ข้าเคยอยู่อยากอดอยากมาก่อน แค่ท่านแบ่งอาหารและน้ำให้ข้ากินในสองวันมานี้ข้าก็ปลื้มใจมากแล้ว”
“พูดอะไรอย่างนั้นเล่า ท่านต้องออกตามหาเสี่ยวซีคนเดียวในป่าล่ามังกร นี่เป็นสิ่งที่พี่ชายอย่างข้าควรทำอยู่แล้ว”
“เช่นนั้นก็ยินดี”
“ท่านเลือกได้ดีแล้ว”
…
เบื้องหน้า ภูเขาสูงตระหง่านเสียดฟ้ารูปร่างคล้ายม้า เว้นเสียแต่มันมีหน้าผางอกออกมาทางด้านหลังเหมือนปีก นี่คือภูเขาหยิงเฉ่า ทว่ากลับไม่เหมือนที่เคยได้ยินมา…ว่ามีอสูรระดับปราชญ์นับพันอยู่ที่นี่ มีเพียงฝูงหมาป่าวาโยพันสองพันตัวเท่านั้น ซึ่งพอเห็นคบเพลิงของเหล่าทหารก็พาก็แตกตื่นวิ่งหนีทันที
เมื่อทำการตั้งค่ายพักแรมสำเร็จ ถังปินก็เข้าไปในกระโจมหลังใหญ่ของกองทัพที่ถูกใช้เป็นสถานที่จัดเลี้ยง โต๊ะไวน์สามโต๊ะถูกตั้งเรียงรายเพื่อเอาใจบรรดาแม่ทัพที่ทำงานหนักรวมไปถึงหลินมู่อวี่ด้วย
ถังปินและจิงเหลาดูแลผู้ร่วมงานเลี้ยงอย่างเต็มที่ หลังจากดื่มไวน์ไปจำนวนมาก ใบหน้าของหลินมู่อวี่ก็เริ่มแดงขึ้น เขาฟุบลงกับโต๊ะ สนับเข่าของเกราะเทวะกดกับขาโต๊ะพยายามทรงตัวจากอาการเมา
“ท่านแม่ทัพหลิน?” เฒ่าจิงเอ่ยถาม
ถังปินคลี่ยิ้ม “ท่านหลินมู่อวี่เมาแล้วหรือ?”
หลินมู่อวี่นิ่งเงียบไม่ตอบคำถาม ทว่าปล่อยทักษะชีพจรวิญญาณก่อนจะตั้งสมาธิเพ่งเล็งไปยังถังปินและจิงเหลา ฌานสัมผัสพินิจตรวจสอบจิตของทั้งคู่ ไม่นานนักหลินมู่อวี่ก็ได้ยินเสียงจากก้นบึ้งจ
