พริบตา
“บ้าน…บ้านอยู่ที่ไหน?”
เหนือผืนป่าอันรกร้าง ดวงตาเด็กสาวเปลี่ยนเป็นสีทองอย่างเชื่องช้าสะท้อนภาพเมืองหลันเยี่ยน
บ้านอยู่ที่นั่น…ทว่าไม่สามารถกลับไปได้อีกแล้ว…
…
ความโกลาหลเกิดขึ้นกะทันหันชั่วข้ามคืนทำให้จวนเจ้าเมืองชีไห่ตกอยู่ในทะเลเพลิง และยังคงลุกไหม้อย่างต่อเนื่องกระทั่งเช้าตรู่ คนรับใช้มากมายต่างเสียชีวิตในค่ำคืนนั้น ทว่าไม่มีร่างขององค์หญิงถังเสี่ยวซีอยู่เลย ไม่ว่าจะพยายามค้นหามากเพียงใดก็ตาม
‘ตึง ตึง ตึง…’
ก่อนรุ่งสางเสียงเคาะประตูอย่างรุนแรงดังก้องเหนือประตูวิหารศักดิ์สิทธิ์
“นั่นใคร?”
ทหารรักษาการณ์เปิดช่องตาแมวส่องออกไป เขาเห็นสาวงามในชุดคลุมองค์หญิงยืนอยู่นอกประตูพร้อมกลุ่มองครักษ์อวี้หลิน ทหารนายนั้นตกใจและรีบเปิดประตู ก่อนจะคุกเข่าลงพื้น “ถวายบังคมพ่ะย่ะค่ะองค์หญิง…”
“พาข้าไปหาหลินมู่อวี่เดี๋ยวนี้!” ใบหน้าฉินอินหมองหม่น
“พ่ะย่ะค่ะ!”
ขณะเดียวกันหลินมู่อวี่เพิ่งโคจรหลอมกระดูกมังกรเสร็จ และกินข้าวโพดในทุ่งวิญญาณเพื่อฟื้นฟูปราณยุทธ์ที่เสียไป จู่ๆ ก็มีเสียงเคาะอย่างรุนแรงด้านนอกพร้อมทหารรักษาการณ์ตะโกนเสียงดัง “ผู้ดูแลหลิน องค์หญิงฉินอินมาหาขอรับ!”
“หืม?”
หลินมู่อวี่ตกตะลึง “เหตุใดเสี่ยวอินจึงมาหาข้าตั้งแต่เช้าตรู่เช่นนี้?”
ก่อนที่จะเปิดประตู ทันใดนั้นก็มีแสงสีทองสว่างวาบกระแทกประตูเข้ามา ปรากฏร่างฉินอินที่ปกคลุมไปด้วยโซ่เทวะพร้อมถือกระบี่จื่อยิน นางขมวดคิ้วแน่น
“มีอะไ
