ังก้องไปทั่ววิหารศักดิ์สิทธิ์ นางมาหาหลินมู่อวี่บ่อยจนนับครั้งไม่ถ้วน ทันทีที่ถังเสี่ยวซีเปิดประตูห้องทำงานก็พบว่ามีคลื่นพลังและสายฟ้าสีม่วงก่อตัวขึ้นจนบรรยากาศรอบห้องสั่นสะเทือน พลันปรากฏร่างของมังกรผลึกโลหิตตัวน้อยส่งเสียงร้องขณะพยายามใช้กรงเล็บแหวกรอยแยกมิติ เจ้าแอปเปิลน้อยโผล่หัวออกมามองโลกภายนอกนอกมิติ มันกระดิกหูตั้งเมื่อได้ยินเสียงของถังเสี่ยวซีและรีบพุ่งกระโจนออกจากรอยแยกนั้น หางอันยางหนาของมันสะบัดไปมาขณะทำท่าออดอ้อนประจบประแจงถังเสี่ยวซี
ถังเสี่ยวซีหัวเราะพลางล้วงเนื้อเป็ดสีเหลืองทองจากตะกร้าไม้ไผ่และวางมันลงบนพื้น “แอปเปิลน้อยเจ้าเด็กดี พี่สาวเอาเป็ดย่างร้อนๆ จากเตาของโปรดเจ้ามาให้ด้วย ค่อยๆ กินอย่าเผามันเสียล่ะ”
เจ้ามังกรทำท่าดีอกดีใจก่อนจะเริ่มละเลงเนื้อเป็ดตรงหน้า
บริเวณโต๊ะทำงานด้านข้าง หลินมู่อวี่พยายามควบคุมปราณยุทธ์และทะเลจิตให้กลับมาคงที่ ทันใดนั้นรอยแยกมิติขนาดกว้างยี่สิบเมตรเบื้องหน้าก็เปล่งแสงหายวับไปในพริบตา
“เรียบร้อยแล้วหรือมู่มู่?” ถังเสี่ยวซียิ้มถาม
“อืม” หลินมู่อวี่พยักหน้า “น่าเสียดายที่ข้ายังควบคุมมันได้ไม่ดีนัก จึงสามารถแยกมิติได้เพียงยี่สิบเมตรเท่านั้น”
“หมายความว่า…” ถังเสี่ยวซีกะพริบตาสวยก่อนจะกล่าวต่อ “เจ้าพยายามจะเข้าไปในมิตินั้นหรือ?”
“ข้า…”
หลินมู่อวี่รีบส่ายหน้าพลางยิ้มตอบ “ร่างมนุษย์ของข้าผ่านมิตินั้นไม่ได้ หากไม่ใช่ร่างมังกรเหมือนเจ้าแอปเปิล
