น้อย มนุษย์ทั่วไปที่ผ่านรอยแยกนั้นจะได้รับความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส ต่างจากมังกรที่แทบไม่รู้สึกอะไร ผลกระทบจากการบิดเบือนของมิติจะทำให้ข้ากลายเป็นเหมือนเป็ดอย่าง…อีกอย่างข้าไม่รู้วิธีกลับออกมาด้วย”
“เช่นนั้นก็ดีแล้ว!” ถังเสี่ยวซียิ้ม “หากเป็นอย่างที่เจ้าพูด ข้าก็ไม่อยากให้มันเกิดขึ้น มิเช่นนั้นข้าคงไม่ได้เจอเจ้าอีกและข้าคงเป็นห่วงเจ้ามาก!”
“ถูกของเจ้า…ช่วงนี้ข้าแทบไม่รู้เลยว่าเสี่ยวอินทำสิ่งใดอยู่ งานในวิหารและรังอินทรียุ่งเสียจนข้าไม่มีเวลา”
“นาง…”
เสี่ยวซียิ้มจางๆ “ตอนนี้เสี่ยวอินได้เป็นผู้บัญชาการกองสารวัตรทหารแล้ว นางใช้เวลากว่าครึ่งวันยุ่งอยู่กับการแก้วินัยทหารและส่งคนออกตรวจตราทั่วอาณาจักร ส่วนเวลาที่เหลือก็ใช้เตรียมงานเทศกาลเก็บเกี่ยวที่ใกล้เข้ามา!”
“เทศกาลเก็บเกี่ยว…”
“ใช่” ถังเสี่ยวซีพยักหน้า “เทศกาลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของจักรวรรดิเพื่อต้อนรับการเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิอย่างเป็นทางการ ทุกอย่างเริ่มฟื้นฟู…ประชาชนเริ่มเพาะปลูกพืชผลต่างๆ อีกครั้ง”
“คล้ายกับเทศกาลใบไม้ผลิของเราเลย…”
“เทศกาลใบไม้ผลิ?”
“ถูกต้อง หรือเรียกอีกชื่อว่าเทศกาลปีใหม่” หลินมู่อวี่เลื่อนกองเอกสารมาด้านหน้าก่อนพูดคุยกับถังเสี่ยวซีและตรวจงานไปพลาง
ถังเสี่ยวซีเอ่ยถามด้วยความสงสัย “มู่มู่ บอกข้ามาตามตรงเถิดว่าเจ้ามาจากที่ใด?”
“โลก” หลินมู่อวี่ตอบความจริง
“โลก?”
ถังเสี่ยวซีหัวเราะก่อนจะเอนกายพิงบ่าหลินมู่อวี่ “มู่มู่อย่
