าล้อข้าเล่นสิ คนจะอาศัยอยู่บนลูกกลมๆ นี้ได้อย่างไรกัน ไม่ลื่นตกหรอกหรือ?”
หลินมู่อวี่ตอบอย่างซื่อตรง “มันเป็นสถานที่กลมและยิ่งใหญ่ราวสวรรค์ และมีชื่อเรียกว่าโลก”
“เช่นนั้น…”
ถังเสี่ยวซีเม้มริมฝีปาก “หากมู่มู่มีเวลาว่างและไม่มีพันธะทางทหารใดแล้ว พาข้าไปบ้านเกิดของเจ้าที่เรียกว่าโลกได้หรือไม่?”
หลินมู่อวี่เงยหน้ามองเสี่ยวซี ใบหน้าสวยของเจ้าหญิงเปล่งประกายแวววับราวกับมีแสงส่อง เขาหัวเราะออกมาเบาๆ “เพื่อความงามของเจ้า บางทีข้าอาจใช้เงินทุนของหลงซินกรุปพาเจ้าไปฮอลลีวูดได้อย่างไม่ยากนัก”
“สิ่งใดคือฮอลลีวูด…”
“อ๋อ…แค่ชื่อท่าเรือ”
“ข้ายิ่งไม่เข้าใจไปใหญ่ มู่มู่นับวันยิ่งแปลกนัก แต่เอาเถิด…มะรืนก็จะถึงเทศกาลเก็บเกี่ยวแล้ว วิหารศักดิ์สิทธิ์เตรียมงานเฉลิมฉลองหรือยัง?”
“อืม เอกสารส่วนใหญ่ที่ข้าดูแลช่วงนี้ก็เกี่ยวข้องกับเทศกาลเก็บเกี่ยวนี่แหละ ทางวิหารได้สั่งซื้อเหล้า ไวน์และอาหารมากมาย ต่อเมื่อวันนั้นมาถึงข้าจะดื่มให้เมาไปข้างหนึ่ง”
“ข้าก็คิดว่า…” ถังเสี่ยวซีคว่ำปาก “ข้าคิดว่ามู่มู่จะอยากเที่ยวงานเทศกาลกับข้าเสียอีก!”
หลินมู่อวี่พลันนึกถึงเรื่องของเสี่ยวซี แม้นางจะยิ่งใหญ่มีผู้คนล้อมรอบ ณ เมืองชีไห่ ทว่างานเทศกาลเก็บเกี่ยวถูกจัดขึ้นในเมืองหลันเยี่ยน แสดงว่านางต้องเหงามากเป็นแน่…
ดังนั้นหลินมู่อวี่จึงวางปากกาและยิ้มกล่าว “หากเจ้าชอบงานเทศกาล ก็จงไปวิหาศักดิ์สิทธิ์แล้วฉลองกับข้าเถิด พาองครักษ์ไป
