ิ๋นซางเอ่ยถามอย่างนอบน้อม
หลินมู่อวี่มองชายรับใช้พลางยิ้ม “ข้าขอชาเขียว ขอบพระคุณมากขอรับลุงจิ๋น”
“อย่าสุภาพนักเลยขอรับ ข้าจะไปเตรียมชาให้เดี๋ยวนี้”
จิ๋นซางจากไปไม่นานเกอหยางก็เข้ามาพร้อมกับเอกสารกองใหญ่วางบนโต๊ะ “เอกสารพวกนี้คือสิ่งที่เจ้าต้องจัดการวันนี้ ลองดูก่อนเถิด หากไม่เข้าใจให้ถามข้า”
“ขอบพระคุณขอรับใต้เท้าเกอหยาง”
หลินมู่อวี่อ่านเอกสารชิ้นแรกที่เขียนไว้ว่า “การรับสมัคร โถงสอบสวนขาดองครักษ์สี่นาย รับสมัครยอดฝีมือขอบเขตมนุษย์ขั้นสองสี่คน ให้คนละห้าสิบเหรียญทอง รวมทั้งหมดสองร้อยเหรียญทอง”
ท้ายข้อความหลินมู่อวี่ลงชื่อตนเองพร้อมกับประทับตราผู้นำ
เอกสารชิ้นต่อไป “การซ่อมแซม ดาบยี่สิบสี่เล่มพังเมื่อสามวันก่อน ค่าใช้จ่ายในการซ่อมแซมทั้งหมดหนึ่งร้อยสี่สิบเจ็ดเหรียญทอง ได้รับการชำระแล้วโดยคลังอาวุธ โปรดอนุมัติ”
หลินมู่อวี่ลงชื่อตนเองพร้อมกับประทับตราผู้นำ
เมื่อลองอ่านให้ดีเนื้อความเหล่านี้เป็นเพียงปัญหาเล็กน้อยเท่านั้น เหมือนงานเลี้ยงมื้อค่ำใช้ไก่และแกะไปทั้งหมดกี่ตัว หลินมู่อวี่แอบถอนหายใจ…งานของผู้นำวิหารศักดิ์สิทธิ์ช่างน่าปวดหัว ทั้งที่ยังไม่ถึงสิ้นเดือนแท้ๆ มิเช่นนั้นคงต้องนั่งเครียดกับค่าเงินเดือนปรมาจารย์และครูฝึกอีก
หลินมู่อวี่หารู้ไม่ว่าความปวดหัวกำลังมาเยือน เมื่อมีใครบางคนเคาะประตูพร้อมกับเสียงที่คุ้นเคย “ท่านแม่ทัพอยู่หรือไม่ขอรับ?”
“เข้ามา!” หลินมู่อวี่ตอบ
เว่ยโฉวเดินยิ้
