่อวี่รู้ดีว่ามันถูกความร้อนสูงของภูเขาไฟแผดเผามานานจนกลายเป็นสีดำสนิทเช่นนี้ จินเสี่ยวถังมองดูสภาพมันพลางเอ่ยถาม “ไข่มังกร…มันสุกหรือยังเจ้าคะ?”
หลินมู่อวี่หัวเราะลั่น “ไม่! หากมันเป็นมังกรจริงไฟแค่นี้ทำอะไรมันไม่ได้หรอก ทว่าหากไม่ใช่ข้าก็คงได้มื้อเย็นแล้ววันนี้…”
จินเสี่ยวถังยิ้ม “สองหมื่นเหรียญทองเพื่ออาหารเย็นมื้อเดียว ท่านช่างเป็นคนแปลกเสียจริง ไปเอาวัตถุดิบสำหรับโอสถฝันคืนสู่สูงสุดกันเถิดเจ้าค่ะ”
“อืม”
…
เมื่อหลินมู่อวี่ออกมาด้านนอกก็ได้พบอวี่เหวินเหลี่ยนอุ้มลูกพยัคฆ์กระหายเลือด กับหลิงเฟิงที่อุ้มลูกมังกรนภาอยู่ ทั้งคู่มองมายังหลินมู่อวี่กับไข่มังกรของเขา
“โอ้ หลินมู่อวี่ช่างสายตาแหลมคม จึงได้มองเห็นไข่มังกรย่างเกรียมท่ามกลางสัตว์วิญญาณเหล่านี้ ฮ่าๆๆ น่าสนใจจริงๆ อย่าฟักมันออกมาเป็นไก่ฟ้าแล้วกัน!” อวี่เหวินเหลี่ยนหัวเราะอย่างเย้ยหยัน
หลินมู่อวี่เลิกคิ้วขึ้นกล่าว “ต่อให้ข้าฟักออกมาเป็นไก่ฟ้าอย่างที่เจ้าว่า ก็คงเป็นไก่ที่ฆ่าเสือของเจ้าได้!”
“ไร้สาระ!”
อวี่เหวินเหลี่ยนดูถูก “จะใช้ไอ้ไข่โง่ๆ นั่นฆ่าเสือข้ารึ…เจ้ากล้าเดิมพันกับข้าหรือไม่เล่า?”
“เดิมพันหรือ?”
“หนึ่งเดือนนับจากนี้ จงเอาสิ่งที่ฟักจากไข่นั่นมาสู้กับพยัคฆ์กระหายเลือดของข้า เดิมพันด้วยหนึ่งหมื่นเหรียญทอง เจ้าว่าอย่างไร?”
“น้อยไป…ข้าเสนอห้าหมื่นเหรียญทอง”
“ตกลง…ข้ารับพนัน! คุณหนูจินเสี่ยวถังเป็นพยาน” อวี่เหวินเหลี่ยนหัวเร
