ล่มนั้น ในช่วงเวลาแสนสั้นฉู่เหยาสามารถพัฒนาฝีมือจนได้เป็นปราชญ์โอสถอย่างรวดเร็ว สิ่งที่ปู่ฉู่เฟิงทำไม่ได้…ตอนนี้ฉู่เหยาสานฝันนั้นแล้ว
อีกทั้งหลินมู่อวี่รู้สึกได้ว่าพลังยุทธ์ของฉู่เหยาพัฒนาขึ้นมากเช่นกัน ขณะนี้นางอยู่ที่ขอบเขตปฐพีชั้นที่สามพร้อมปราณแท้ที่บริสุทธิ์มากขึ้น มิเช่นนั้นคงไม่สามารถสกัดสมุนไพรระดับเจ็ดได้อย่างง่ายดายราวกับว่าฉู่เหยากำลังเต้นรำท่ามกลางกองสมุนไพร ดังนั้นจึงมีสายตาจากนักปรุงโอสถหลายคนกำลังจ้องมองปราชญ์โอสถผู้งดงามคนนี้
เพียงแวบเดียวที่เห็นตราสีทองบนปกเสื้อฉู่เหยา ก็ทำให้ดวงตาหลินมู่อวี่เปล่งประกาย มันคือใบไม้สีทองเหมือนกับของเขา ทว่ามีรูปร่างเรียวยาวกว่า ทำให้หลินมู่อวี่รู้ว่าตราผู้ดูแลของวิหารศักดิ์สิทธิ์และสมาพันธ์โอสถนั้นมีหน้าตาคล้ายคลึงกัน!
เมื่อหลินมู่อวี่เดินเข้ามาในระยะสามเมตร ฉู่เหยาที่กำลังตั้งใจสกัดโอสถอยู่ก็พลันสังเกตเห็น เธอรีบหันกลับมาและพบใบหน้าหล่อเหลาของหลินมู่อวี่ ฉู่เหยาก็อดไม่ได้ที่จะตะลึงขณะที่น้ำตาเอ่อล้น นางพลันอ้าแขนกอดหลินมู่อวี่ทันที!
“อาอวี่ ข้านึกว่าเจ้าสูญหายไป!”
“ไม่ จะเป็นไปได้อย่างไร…” หลินมู่อวี่ลูบหลังฉู่เหยาและยิ้ม “พี่ฉู่เหยาก็เป็นหนึ่งในผู้ดูแลสมาพันธ์โอสถแล้ว อย่าทำเช่นนี้เลย…พวกเขาจะหัวเราะเยาะเรา!”
ฉู่เหยาค่อยๆ ผละออกจากอ้อมกอดหลินมู่อวี่ขณะที่น้ำตาไหลนองจากดวงตาคู่งาม “เจ้ารู้หรือไม่ ตอนที่เจ้าไปเมืองหยาดสายัณห์ ข้าฝัน
