ต่อหน้าสหาย ทว่าก็ต้องอดทน เนื่องจากเขาก็เอาชนะทั้งคู่ไม่ได้
ในฐานะแม่ทัพองครักษ์ทิศใต้ หลินมู่อวี่ครุ่นคิดอยู่นาน เขารู้ดีว่าคนเหล่านี้ไม่มีทางสู้เขาได้ ทว่าหากลงมือกับชางชู่หลิง อาจเป็นการทำให้หลัวซิ่งแค้นเคืองได้ หลินมู่อวี่จึงประสานหมัดและยิ้ม “ผู้ดูแลหลัวปิน ข้ากำลังจะออกไปทานอาหารกับพี่สาว ต้องการไปด้วยกันหรือไม่ขอรับ?”
หลัวปินพ่นลมออกจมูก “เหอะ! ข้าไม่ไปกับพวกเจ้าหรอก!”
“เช่นนั้นข้าขอตัว”
หลินมู่อวี่แสดงความเคารพก่อนจะหันไปทางฉู่เหยา นางพลันคล้องแขนหลินมู่อวี่พร้อมเสียงหัวเราะกังวานราวกับกระดิ่งเงิน ซึ่งทำให้หลัวปินรู้สึกทั้งรักทั้งเกลียดเมื่อมองสองคนนี้ หลัวปินเต็มไปด้วยความรู้สึกหึงหวงขณะที่พูดว่า “หญิงผู้นี้…ข้าต้องเอามาให้ได้!”
นักปรุงโอสถด้านข้างกระซิบ “ผู้ดูแลเบาเสียงลงเถิด…ครั้งก่อนก็โดนฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนโจมตีจนได้รับบาดเจ็บ ยังไม่พออีกหรือ…”
“เจ้า!”
……………………..
