อวี่…”
“เหตุใดจึงต้องประหม่าเช่นนั้น?”
หลินมู่อวี่กัดซาลาเปาและเงยหน้ามอง “นั่งลงแล้วกินเถิด ไม่นานก็จะถึงเวลาฝึกช่วงเช้าแล้ว เจ้าจะเข้าร่วมการฝึกได้อย่างไรหากกินไม่เพียงพอ?”
ฉินจื่อหลิงตกใจและกล่าวอย่างระมัดระวัง “ตอนนี้ท่านได้เป็นผู้ดูแลแล้ว…ท่านมิควรมาสุงสิงกับครูฝึกดาวสีทองแดงเช่นข้า…มิใช่หรือขอรับ?”
หลินมู่อวี่เหลือบมองฉินจื่อหลิงขณะที่แบ่งซาลาเปาโยนใส่ถ้วยซุปผักและกล่าวว่า “ข้าไม่ชอบใจที่จะได้ยินเช่นนี้ จื่อหลิง พวกเราทุกคนต่างก็เป็นคนของวิหารศักดิ์สิทธิ์และเป็นเพื่อนร่วมงาน ในสายตาข้าไม่มีใครสูงหรือต่ำกว่ากัน กินเถิด อย่างไรข้าก็ยังเป็นข้า เพียงแต่ข้ากลับมายังวิหารหลังจากออกไปเก็บเกี่ยวประสบการณ์โลกภายนอก”
ฉินจื่อหลิงพยักหน้ารับ “อื้อ!”
ดูเหมือนว่าในสายตาฉินจื่อหลิง การที่ผู้ดูแลของวิหารยอมร่วมโต๊ะอาหารด้วยนั้นจะเป็นเกียรติอย่างยิ่ง ฉินจื่อหลิงคิดว่าตราสัญลักษณ์ใบไม้สีทองบนคอหลินมู่อวี่เป็นสิ่งสูงส่งอย่างที่เขาไม่มีทางเอื้อมถึงได้!
…
หลังจากทานอาหารเสร็จหลินมู่อวี่ก็เดินเคียงข้างฉินจื่อหลิงไปยังโถงฝึกซ้อม ขณะเดียวกันเกอหยางก็เดินเข้ามาจากระยะไกล “อาอวี่ เจ้าเริ่มคุ้นเคยกับการใช้ชีวิตในวิหารอีกครั้งแล้วหรือไม่?”
หลินมู่อวี่ประสานมือ “ขอรับ อรุณสวัสดิ์ผู้ดูแลเกอหยาง”
“ฮ่าๆ ดี”
เกอหยางหันมองฉินจื่อหลิงและกล่าวว่า “ครูฝึกฉิน ข้ามีบางสิ่งต้องคุยกับผู้ดูแลหลิน เจ้าเข้าไปในโถงฝึกซ้
