รโจมตีของชายปริศนาที่แม่น้ำต้าวเจียง เป็นเวลาเดียวกับที่ชวีฉูเดินเข้ามาพอดี เมื่อได้ฟังเรื่องราวที่ฉินอินเล่า ท่าทีของเขาก็เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด
“องค์หญิง…ชายปริศนาที่ท่านได้พบใช้พลังแห่งความมืดใช่หรือไม่ขอรับ?”
“ใช่แล้ว ข้ากับอาอวี่เห็นกับตา” ฉินอินพยักหน้า
“จริงรึอาอวี่?” ชวีฉูถามย้ำ
หลินมู่อวี่โค้งคำนับพลางตอบ “ใช่แล้วขอรับท่านปู่ชวี พลังอาฆาตของมันว่าแข็งแกร่งแล้ว ฝีมือดาบนั้นยิ่งกว่า…ข้าทนสู้กับมันได้ไม่ถึงสามครั้งด้วยซ้ำ หากไม่ได้มังกรเกราะน้ำแข็งในแม่น้ำต้าวเจียงช่วยไว้ ข้ากับฉินอินคงตายไปเสียแล้วกระมัง”
“ทักษะดาบยอดเยี่ยมมากหรือ?”
ชวีฉูขมวดคิ้วพลางกล่าว “อาอวี่ เสี่ยวอิน ตามข้ามาเร็ว!”
“ขอรับ”
…
ฉินอินและหลินมู่อวี่ออกจากตำหนักเจ๋อเทียนไปพร้อมกับชวีฉูโดยมีถังเสี่ยวซีติดตามไปด้วย ทั้งสี่คนเดินไปตามโถงทางเดินที่เต็มไปด้วยของสะสมในตำหนัก กระทั่งมาถึงห้องที่ใช้สะสมของ ชวีฉูจึงหันไปสั่งการแก่ทหารอารักขา “ปิดประตู อย่าให้ใครเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต”
“ขอรับท่านชวีฉู!”
กระทั่งประตูปิดและเหลือเพียงสี่คนคนอยู่ในห้อง ชวีฉูจุดเทียนเพิ่มความสว่างก่อนจะผายมือ “นั่งลงและจิบชากันก่อนเถิด หลังจากนั้นค่อยบอกปู่ถึงเรื่องที่เกิดขึ้น ข้าอยากรู้”
“ขอรับ”
แม้ฉินอินและหลินมู่อวี่จะยังสงสัยว่าเหตุใดท่าทีจิงชวีฉูจึงเปลี่ยนไปเมื่อได้ฟังเรื่องของชายปริศนา ทว่าสิ่งที่รู้แน่ชัดคือมีบางอย่างที่ถูกปกปิดไ
