ช้ม้าสีดำแปดตัวซึ่งดูสง่างามมาก ส่วนฉินอินเองก็นั่งรถม้าขององค์หญิง ขณะที่หลินมู่อวี่ขี่ม้าศึกอารักขาอย่างใกล้ชิด
หิมะกำลังละลาย ทว่าอากาศยังคงหนาวเหน็บ ฉินอินพลันเปิดม่านรถม้าและมองไปที่หลินมู่อวี่พร้อมรอยยิ้ม “อาอวี่ เจ้าต้องการผลไม้ไหม? ข้ามี…แอปเปิลและสาลี่ เจ้าต้องการหรือไม่?”
“ไม่ล่ะ ขอบคุณมากเสี่ยวอิน” หลินมู่อวี่คว้าถุงน้ำออกมาจากเอวและดื่มสุราเข้าไป กระแสน้ำอุ่นไหลสู่ช่องท้องของเขา ซึ่งสุรามีฤทธิ์ป้องกันความหนาวเหน็บได้ และเป็นการทดสอบความคอแข็ง
ขณะเดียวกันเฟิงจี้สิงที่สวมชุดผู้บัญชาการอยู่ด้านหน้าก็เข้ามากล่าวด้วยรอยยิ้ม “องค์หญิงอิน ข้าต้องการแอปเปิลพ่ะย่ะค่ะ!”
“ฮ่าๆ ข้าไม่ให้เจ้าหรอก!” ฉินอินแลบลิ้นอย่างซุกซน
หลินมู่อวี่หัวเราะเบาๆ “พี่เฟิง ท่านมิต้องนำหน้ากองทัพเพื่อเปิดเส้นทางหรือ?”
“ครานี้มีกองทัพแห่งจักรวรรดิมาด้วยห้าพันนาย ข้าจึงไม่จำเป็นต้องนำทัพเปิดเส้นทาง”
เฟิงจี้สิงขมวดคิ้ว “มู่หยุนกงสั่งให้ข้าดูแลครอบครัวของนายพลผู้ทรยศในเกวียนคุมขัง ช่างลำบากเสียจริง ข้าเฟิงจี้สิงมิอาจทนดูหญิงสาวได้รับความอัปยศได้ จริงสิอาอวี่ เจ้ารู้หรือไม่ว่าจางเหว่ยไปไหน? จู่ๆ เขาก็หายไป ชายผู้นี้…หากเขาปฏิบัติหน้าที่อย่างขาดตกบกพร่อง…ข้ากะจะให้เขาขึ้นเป็นแม่ทัพ”
หลินมู่อวี่หยิบแอปเปิลจากฉินอินและส่งให้เฟิงจี้สิง “ข้าไม่ทราบเรื่องภายในกองทัพของพี่เฟิง เนื่องจากมันไม่ได้เกี่ยวกับข้า”
เฟิงจี
