งทัพเจ็ดหมื่นนายของท่านซูฉินปะทะกับกองกำลังของหลงเซียนหลินจนบาดเจ็บกันถ้วนหน้า ตกดึก…หลงเซียนหลินสั่งให้ทหารนับหมื่นหนีไปพร้อมครอบครัวก่อนจะถูกตามล่า นอกจากนี้ยังมีการถอนตัวของทหารอีกจำนวนมาก ทำให้กองกำลังของมณฑลชางหนานตอนนี้บกพร่อง”
“เป็นเช่นนี้เอง…” ฉินอินยิ้มมองหลินมู่อวี่ก่อนจะกล่าวต่อ “ท่านลุงนั้นอารมณ์ร้อน ด้วยเหตุนี้ท่านพี่อย่าโกรธท่านลุงเลยนะเจ้าคะ เขาไม่ใช่คนชั่วร้าย…แค่บางครั้งความภักดีต่ออาณาจักรที่มากเกินไปทำให้เขาแยกไม่ออกว่าสิ่งใดถูกหรือผิด”
“อืม…ข้ารู้อยู่แล้ว”
ทันใดนั้นเฟิงจี้สิงก็กระแอมขัดจังหวะ “องค์หญิงขอรับ ต้องขอบคุณอาอวี่ของเราที่ช่วยหยุดเขาไว้ มิเช่นนั้นท่านแม่ทัพซูฉินคงได้ทำลายเมืองห้าหุบเขาจนราบไปแล้ว อย่างที่พระองค์รู้…เราล้มเลิกการฆ่าล้างบางไปนานหลายทศวรรษ หากไม่เป็นเพราะอาอวี่ ข้าเกรงว่าองค์จักรพรรดิคงถูกตราหน้าว่าเป็นทรราชจากคนทั้งโลก”
ฉินอินคลี่ยิ้ม “ข้าเข้าใจถึงความจริงข้อนี้ดี เมื่อเวลาร่วงเลยไปทุกสิ่งย่อมเปลี่ยนไปตามกาลเวลา ทั้งกฎและข้อบังคับเก่าแก่เองก็เช่นกัน ต่อเมื่อกลับถึงเมืองหลันเยี่ยนเมื่อใด ข้าจะรายงานเสด็จพ่อและขอให้ท่านออกคำสั่งยกเลิกการสังหารหมู่อย่างเด็ดขาด”
“ขอรับ” เฟิงจี้สิงโค้งคำนับ “เช่นนั้นข้าขอเป็นตัวแทนคนทั้งโลกขอบพระทัยองค์หญิงสำหรับความกรุณาก่อนเป็นคนแรกพ่ะย่ะค่ะ!”
ซีกงฝานยิ้ม “องค์หญิงของเราทรงปราดเปรื่องยิ่งพ่ะย่ะค่ะ!”
ฉินอินย
