างยิ่งใหญ่มีผู้เข้าร่วมกว่าร้อยคนโดยมีฉินอินนั่งเป็นเจ้าภาพ ตามด้วยซูมู่หยุน ซูฉิน เฟิงจี้สิง และซีกงหนาน ส่วนหลินมู่อวี่นั่งอยู่ถัดมารวมกับเหล่าองครักษ์อื่นๆ อันที่จริง ตำแหน่งแม่ทัพอันดับสี่ตามลำดับการแบ่งของทหารจักรวรรดินั้นเขาไม่ควรได้นั่งร่วมกับซูฉินซึ่งเป็นอันดับหนึ่งด้วยซ้ำ แม้ฝีมือเขาจะเป็นที่กระจ่างแก่ทุกผู้ ทว่าธรรมเนียมบางอย่างก็ไม่ควรมองข้าม
เมืองห้าหุบเขานั้นร่ำรวย มีทรัพยากรน้ำและอาหารอันอุดมสมบูรณ์เก็บไว้มากมาย หญิงสาวในเมืองนี้ก็สมบูรณ์ไม่แพ้กัน…แม้แต่สาวใช้ที่คอยบริการยังน่ารักน่าเอ็นดูถึงเพียงนี้ จางเหว่ยกับหลัวเลี่ยมีความสุขอย่างมากที่ได้พูดคุยกับพวกนาง ทว่าหลินมู่อวี่นั้นรู้สึกเบื่อหน่ายเล็กน้อย ได้แต่นั่งมองคนอื่นๆ สังสรรค์และจิบไวน์ไปพลาง
ทุกคนเริ่มมีอาการมึนเมาหลังซัดไวน์ไปสามยกติด ฉินอินเดินถือถ้วยหยกมหาหาหลินมู่อวี่ในขณะที่มืออีกข้างโอบกระโปรงไว้ดูน่าเอ็นดูนัก “ท่านพี่เราไม่ขอโทษกันเถิดเจ้าค่ะ!”
“อืม”
หลินมู่อวี่วางกระบี่ไว้บนโต๊ะก่อนจะหยิบแก้วไวน์และลุกขึ้น ฉินอินเดินเข้ามาคล้องแขนราวกับพี่น้องตัวติดกัน
เมื่อทั้งคู่มาถึงจุดที่ซูฉินอยู่ ฉินอินก็ยิ้มชวนหลงใหลออกมาพลางกล่าว “ท่านลุงเจ้าคะ! ข้ากับท่านพี่มาเพื่อขออภัยที่ได้ล่วงเกินไปก่อนหน้านี้ เราอยากจะขอให้ท่านลุงลืมเรื่องบาดหมางใจที่เมืองห้าหุบเขาไปให้สิ้นได้หรือไม่เจ้าคะ?”
ซูฉินชะงักก่อนจะรีบคำนับโดยเร็ว
“อ
